Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Cité des Électriciens, gebouwd tussen 1856 en 1861 door de Compagnie des mines de Bruay, is de oudste bewaard gebleven mijnstad in Nord-Pas-de-Calais. Gelegen in Bruay-la-Buissière, symboliseert het de ontwikkeling van de kolenindustrie en het paternalisme van de 19e eeuw, met zijn 43 coron woningen (bars van bakstenen huizen) en zijn arbeiderstuinen. Zijn naam is een eerbetoon aan de natuurkundigen van elektriciteit, toegeschreven aan de straten tussen 1921 en 1926.

Gebouwd om de mijnwerkers in de buurt van put n°2 (bekend als Mont Blanc) te huisvesten, weerspiegelt de stad een nutsarchitectuur: lokale bakstenen, bekleed met kalk, en ankerijzers om de gevels te versterken. De eerste bewoners, vaak omgebouwde boeren, zagen hun levensomstandigheden evolueren met de toevoeging van stromend water (jaren 1950) en garages (vanaf 1952). De stad herbergt ook immigratiegolven (Belges in de 19e eeuw, Polen en Italianen in de 20e eeuw), markeren haar sociale geschiedenis.

De Cité des Électriciens is tussen 2013 en 2019 gerehabiliteerd door de Philippe Prost workshop. Het project combineert behoud (sociale huisvesting, originele materialen) en innovatie (interpretatiecentrum, kunstenaarsresidenties, gedeelde tuinen). Vandaag de dag combineert de site werknemersgeheugen, cultureel toerisme en hedendaagse creatie, wat de reconversie van mijnbouwlandschappen illustreert.

De rehabilitatie omvat duurzame materialen (hout, gerecycleerde stenen) en aangelegde gebieden, zoals een serre boomgaard. Tentoonstellingen en artistieke installaties (bijvoorbeeld Monument tot 100 gezichten, Bio-TEX) markeren de geschiedenis van mijnwerkers en actuele erfgoedkwesties. De stad blijft bewoond, met sociale huisvesting en openbare voorzieningen, waardoor haar rol in het lokale leven blijft bestaan.

De artistieke interventies, sinds 2008 (het bedrijf Les Pas Perdus), begeleidden de overgang van de site. Tijdelijke of permanente werken (La Géante Mireille, fresco's) werken samen met industriële architectuur. Het interpretatieve centrum, het hart van het project, biedt een meeslepende scenografie van mijnbouwhabitats, terwijl de educatieve tuinen herinneren aan het historische belang van werkende moestuin.

Externe links