Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Judeo-Alsacian Museum van Bouxwiller is gehuisvest in de oude synagoge van het dorp, gebouwd in 1842 ter vervanging van een 18e eeuws gebouw verwoest door de nazi's. Deze plaats van aanbidding, gebruikt als een kartonnen fabriek tijdens de Tweede Wereldoorlog, werd geplunderd en geplunderd aan het einde van het conflict. In de jaren vijftig van de vorige eeuw bleef er slechts een klein oratorium, voordat het in 1983 werd verlaten, dat dreigde met sloop om plaats te maken voor een parkeerplaats.

De Vereniging van Vrienden van het Judeo-Alsaciaans Museum van Bouxwiller (AMJAB), opgericht in 1983 onder impuls van Gilbert Weil, voerde campagne voor het behoud ervan. Na vijftien jaar inzet opende het museum zijn deuren op 1 juli 1998. Het belicht de cultuur van de landelijke Joden van de Elzas, in symbiose met hun christelijke buren voor bijna een millennium, door middel van een innovatief museum dat de lege ruimte benut die de Duitse verwoestingen achterlaten.

De synagoge, die werd opgenomen in de aanvullende inventaris van historische monumenten in 1984, is een van de 267 synagogen gebouwd in Frankrijk na de revolutie, waarvan 184 waren in de Elzas-Moselle. Dit erfgoed weerspiegelt het historische belang van het platteland van Joodse gemeenschappen in de regio. De AMJAB werkte ook om andere sites te redden, zoals de synagogen van Pfaffenhoffen en Hochfelden, of de necropolissen van Ettendorf, via door UNESCO gesteunde studentenprojecten.

Het museum draait om een Elzas-woord, Lewe un Lewe lonn ("Leven en laten leven"), symboliseren lokale tolerantie. De interieurarchitectuur, ontworpen om te meten met hellingen en lichte spellen, begeleidt bezoekers door de thema's van het Elzas Joodse leven. De vereniging, winnaar van de Prix Patrimoine Vivant van de Fondation de France, zet haar onderzoek, tentoonstellingen en publicaties voort om dit geheugen te bestendigen.

Gilbert Weil, oprichter van AMJAB en maker van het museum, overleed in 2023. Zijn verbintenis stelde ons in staat een bedreigd erfgoed te behouden en de geschiedenis van de Joden van de Elzas door te geven, gekenmerkt door eeuwen van coëxistentie met de christelijke bevolking, ondanks de tragische breuken van de twintigste eeuw.

Externe links