Bouw van een lantaarn XIIe siècle (≈ 1250)
Bouwperiode van het begrafenismonument.
5 octobre 1922
Historisch monument
Historisch monument 5 octobre 1922 (≈ 1922)
Orde om het monument te beschermen.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Lanterne des Morts, bekend als Croix de Saint-Georges, nabij de weg naar Bommiers: op bevel van 5 oktober 1922
Oorsprong en geschiedenis
De lantaarn van de doden bekend als het kruis van Saint Georges, gelegen in Vouillon in Indre, dateert uit de 12e eeuw. Dit grappige monument staat op de site van de oude begraafplaats van de Priorij van St. Saturnin de Vouillon, vandaag in ruïnes met uitzondering van een deel van de kerk van de twaalfde eeuw. Lokale traditie roept ook een verband op met een begraafplaats van ridders van Malta, hoewel deze hypothese niet nauwkeurig gedocumenteerd is. Het monument wordt gekenmerkt door een stenen structuur die bestaat uit vier treden die een basis vormen, opgestegen door een vierkante stapel met een glacis. De kroning, in de vorm van een vermijdbare koepel, is versierd met vier horizontale gestreepte frontons, zelf overdonderd door een tore en een conische bloem. Samen, het oproepen van een stijlvolle fles, is een opmerkelijk voorbeeld van middeleeuwse begrafenis architectuur.
De lantaarn van de doden is nu eigendom van de gemeente Vouillon. De locatie, in de buurt van de weg naar Bommiers, en het relatieve behoud maken het een waardevolle getuigenis van de 12e eeuw begrafenis en religieuze praktijken in de regio. Het monument maakt deel uit van een landschap waar overblijfselen van de priorij van de heilige Saturnus blijven, waarbij het historische en spirituele belang van de site wordt benadrukt. De beschikbare gegevens, afkomstig van bronnen zoals Monumentum, bevestigen de staat van instandhouding die als "zeer bevredigend" wordt beschouwd (noot 8/10), hoewel het exacte adres in de Merimée-databank beperkt is tot de gemeente Vouillon (code Inzie 36248), in het departement Indre.
De architectuur van de lantaarn van de doden weerspiegelt symbolen met betrekking tot dood en opstanding, vaak in soortgelijke monumenten van de middeleeuwen. Gestreepte pedimenten en conische elementen kunnen een spirituele opklimming oproepen, terwijl de algemene vorm herinnert aan lantaarns die bedoeld zijn om zielen te leiden. Hoewel de archieven het exacte gebruik ervan niet specificeren, werd dit soort constructie vaak geassocieerd met gebeden voor de overledene of de herdenking van de doden, vooral in landelijke gebieden waar prioriteiten een centrale rol speelden. In Voillon illustreert dit monument het religieuze en funeraire erfgoed van het Centre-Val de Loire, gekenmerkt door de invloed van kloosterordes en middeleeuwse ridderlijkheid.