Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Dolmen de Carauda, ook bekend als de Dolmen de Caranda, is een megalithisch monument gelegen in de gemeente Cierges, in het departement Aisne (Hauts-de-France). Deze funeraire site, gedateerd Neolithicum, werd in 1851 bij toeval ontdekt en in 1872 doorzocht door de Historische en Archeologische Vereniging van Château-Thierry. Het jaar daarop voerde archeoloog Frédéric Moreau uitgebreide opgravingen uit, die een rechthoekige begrafeniskamer van 3,60 m lang onthulden, begrensd door negen orthostaten en bedekt met drie platen. De dolmen werden toen begraven, en de exacte locatie werd ontraceerbaar op de grond.

Moreau's opgravingen onthulden drie menselijke skeletten, vuursteen voorwerpen (lammen, schrapers, dolken), een hertenhoorn punch, en dierlijke tanden (paard, bever). Deze artefacten, gedeeltelijk bewaard gebleven, werden gedocumenteerd in het Caranda Album (1877-1893), geïllustreerd door Jules Pilloy. Een deel van de collecties werd nagelaten aan het Musée d'Archéologie nationale de Saint-Germain-en-Laye, evenals aan de musea van Villers-Cotterêts en Verdun. De dolmen, geclassificeerd als een historisch monument in 1889, blijft een zeldzame getuigenis van neolithische begrafenispraktijken in de regio.

Volgens de onderzoeken van Moreau, was de grafkamer zuid-west/noord-oost gericht en was 1,60 m breed voor 2 m hoog. De vloer was geplaveid en werd afgesloten door drie platen van ongelijke grootte. De ontdekkingen suggereren zowel funerair als symbolisch gebruik, met dieroffertes en vuursteengereedschappen. Ondanks zijn visuele verdwijning na de opgravingen, blijft de site belangrijk archeologische waarde behouden, geïllustreerd door de publicaties van Gustave Millescapps (1874) en Pol Baudet (1908).

Externe links