Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Gallo-Romeinse omheining van Nantes, gebouwd rond 276 onder de keizer Tacis en aangevuld door Probus, bekleedde de oude stad Portus Namnetum (nu Bouffay district). Het was 1,665 meter lang en omvatte ronde torens en poternes, met kleine apparatuur trimt typisch voor het lagere rijk. De funderingen, bestaande uit puin en bakstenen verdronken in mortel, weerspiegelen de Romeinse technieken van die tijd, vandaag zichtbaar in de overblijfselen bij de kathedraal en het klooster van de Cordeliers.

In de 9e eeuw verzette de omheining zich niet tegen de Normandische aanvallen, wat resulteerde in de gedeeltelijke wederopbouw in de 10e eeuw door bisschop Foucher, vervolgens de herhaalde vernietiging ervan. In de 13e eeuw ontmantelden Guy de Thouars en Pierre Mauclerc, hertog van Bretagne, een groot deel van de Romeinse muren om nieuwe middeleeuwse vestingwerken op te richten. Alleen de secties langs de Erdre en de Loire bleven tot de moderne tijd, voordat geleidelijk verdwijnen met stedelijke expansie.

De huidige overblijfselen zijn beperkt tot drie plaatsen: de Saint-Pierre Gate (in 1926 geclassificeerd), een 18-meter lange afstand op de binnenplaats van de Saint-Pierre school, en een tentoonstelling in het Nantes Museum of History. Deze relikwieën, waarvan sommige aan het begin van de twintigste eeuw werden doorzocht, illustreren de defensieve evolutie van de stad, van de barbaarse invasies van de derde eeuw tot de Normandische invallen. De middeleeuwse kapel gegraven in de omheining, geclassificeerd als een historisch monument, getuigt van het latere hergebruik.

De bouw van de omheining voldeed aan een dringende behoefte aan bescherming tegen de invasies van de derde eeuw, zoals blijkt uit de Mijlstenen uit 276. Zijn route, gekenmerkt door torens van 8 meter in diameter, huwde met de natuurlijke contouren van de Loire en de Erdre, waarin strategische deuren zoals die van Saint-Pierre. De bouwtechnieken, die vierkante balgen en bakstenen kettingen combineren, waren vergelijkbaar met die welke werden waargenomen in andere steden van het Rijk van Londen tot Constantinopel.

In de middeleeuwen verloor de omheining geleidelijk zijn verdedigingsrol ten gunste van wallen op de grond (zoals die van Alain Barbe-Torte rond 940) of middeleeuwse muren. Opeenvolgende sloopwerkzaamheden, vooral om de kathedraal in de 10e eeuw te vergroten, verminderden zijn grip. In de 19e eeuw verdwenen de laatste zichtbare overblijfselen (plaats du Bouffay, Sint-Léonardstraat) en lieten alleen de huidige fragmenten, beschermd om hun historische en architectonische waarde.

Externe links