Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Saint-Vaast de Nointel is een plaats en civil parish in het bestuurlijke gebied Hauts-de-France, in het Engelse graafschap Hauts-de-France. Het heeft een zeldzame architectonische diversiteit, het combineren van elementen van Romaanse, Gotische (stralen en flamboyant) en klassieke, zonder Renaissance invloed. Het koor, stilistisch homogeen, is een opmerkelijke getuigenis van laat stralende gotiek, met een uitzonderlijke vijf lancet bed baai. Het schip, niet oorspronkelijk gewelfd, werd begiftigd met valse gotische gewelven in 1883 onder leiding van architect Philippe Bruslé.

De westerse gevel, daterend uit de jaren 1120-1130, behoudt een rijk versierd Romaans portaal, terwijl de klokkentoren, ook een romaanse, werd heringericht in de flamboyante periode zonder wederopbouw. De transept cruises, herwerkt na de Honderdjarige Oorlog, presenteren ramen met complexe flamboyant netwerken. De kerk werd in opdracht van 7 november 1927 opgenomen als historische monumenten. Het meubilair omvat geclassificeerde doopvont uit de 15e tot 16e eeuw en een geborduurde 16e eeuwse chasuble.

De geschiedenis van de parochie Nointel dateert uit minstens de elfde eeuw, met Saint Vaast d'Arras als patroonheilige. Onder het Ancien Régime was ze afhankelijk van het bisdom Beauvais en was ze onder het beschermheerschap van de abdij van Saint-Germer-de-Fly. Kardinaal Jean Cholet (overleden 1293), oorspronkelijk uit Nointel, werd daar waarschijnlijk gedoopt. Na de concordat van 1801 onderging de parochie verschillende reorganisaties, met name in 1996 met de oprichting van een grote parochie bestaande uit negen gemeenten, alvorens in 2018 te worden opgenomen in de parochie van het Hart van Christus van Clermont.

Het gebouw heeft verschillende veranderingen ondergaan, waaronder de hervatting van de pilaren van de klokkentoren tussen de 17e en 18e eeuw, en het leggen van schijnstenen en gips gewelven in het schip en onderkant aan het einde van de 19e eeuw. Ondanks deze aanpassingen behoudt de kerk opmerkelijke Romaanse elementen, zoals de archaïsche kernkopkluis van het transept kruis en de westelijke poort. De hoofdsteden van de grote zuidelijke arcades van het schip, gesneden met plantaardige en dierlijke motieven, dateren waarschijnlijk uit het begin van de 13e eeuw.

De platte bedzijde van het koor, doorboord door een complexe rempling baai, is een meesterwerk van laat stralende stijl. De zekerheden, smaller dan het schip, hebben flamboyante boogkluizen en ramen. Buiten, de zijwaartse hoogten van de onderkant, herbouwd in de klassieke periode, in tegenstelling tot de romaanse delen zoals de gevel en de klokkentoren. De laatste, met een bijldak, zag zijn romaanse bessen in de 16e eeuw veranderen in flamboyante openingen.

Onder de meubels, de achthoekige doopvonten, geclassificeerd in 1908, dateren uit de late 14e of vroege 16e eeuw. Hun tank, gesneden met flamboyante karakters en motieven, wordt overdekt door een delicate netwerkrand. Een klooster uit de 16e eeuw, ook geclassificeerd, omvat borduurwerk die St. Lawrence en Christus aan het Kruis vertegenwoordigen. Deze elementen getuigen samen met het standbeeld van Sint Vaast en de Benigner uit de Renaissance van het erfgoed van het gebouw.

Externe links