Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De wijk Sentier, gelegen in het 2e arrondissement van Parijs, vestigde zich in de tweede helft van de 20e eeuw als een belangrijk centrum van de textielindustrie. In het westen, in het oosten de Sevastopol Boulevard en in het noorden de Poissonnière en de Bonne-Nouvelle Boulevards. Dit gebied zonder bestuurlijk bestaan komt overeen met de noordelijke helft van de wijken Mail en Bonne-Nouvelle, doorkruist door slagaders zoals Aboukir Street en Cairo Street.

In de 19e eeuw was het Pad de thuisbasis van een gevarieerde bevolking: ambachtslieden, journalisten, immigranten en prostituees. De reeds groeiende textielactiviteit wordt opgeroepen door Honoré de Balzac in Le Bal de Sceaux (1830), waar een karakter stoffen rue du Sentier verkoopt. Louis-Ferdinand Céline, in Mort à crédit, plaatst ook het leren van haar hoofdpersoon. De wijk was ook een thuisbasis van de drukpers, zoals Balzac vermeldt in La Rabouilleuse, waar een schrijver zijn manuscripten legt voor het avondeten in de Rocher de Cancale.

Na de Tweede Wereldoorlog werd het pad het hart van de groothandel in textiel in Parijs, gedreven door immigrantenarbeid en soms precaire arbeidsomstandigheden. In de jaren tachtig bereikte het zijn hoogtepunt met kleine en middelgrote ondernemingen die kortsluiting toepassen, van productie tot verkoop. De textielhandel, vaak verbonden met de Joodse gemeenschap, maakt het een emblematische wijk, vereeuwigd in de trilogie De waarheid als ik liegen! (1997-2012) van Thomas Gilou. Vanaf de jaren 2000 echter leidde gentrificatie, Aziatische invoer en de verplaatsing van groothandelaren naar Aubervilliers tot een daling.

Eind jaren negentig werd de Sentier een Silicon Sentier, die start-ups aantrok dankzij de baanbrekende telecominfrastructuur. Telehouse-1 (1996), de eerste in zijn soort in Frankrijk, en de internetbel (1997-2000) trekken bedrijven als Yahoo! of Lastminute.fr. Na de uitbarsting van de zeepbel in 2000 werd de wijk herboren vanaf 2010 met de installatie van Franse eenhoorns (Doctolib, Blablacar, Alan) en met de sterren gastronomische bedrijven, zoals Joia d'Hélène Darroze of Le Pantagruel.

Het pad inspireert ook literatuur en bioscoop. Naast Balzac en Céline plaatst Dominique Manotti Sombre Sentier (1995), een politieroman gericht op een staking door Turkse illegalen. Films als XXL (1997) of Thomas Gilou's trilogie vormen in de bioscoop een unieke sfeer, tussen textieltraditie en technologische moderniteit. Deze hypercentrale wijk, 200 m van de Halles, combineert historisch erfgoed en innovatie en trekt ondernemers en restaurateurs aan.

Externe links