Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Odéon Theater, gelegen in het Place de l'Odéon in het 6e arrondissement van Parijs, werd eind 18e eeuw ontworpen door de architecten Marie-Joseph Peyre en Charles De Wailly. Op bevel van de Marquis de Marigny, directeur van de Koningsgebouwen, werd hij opgericht op het terrein van de tuin van het hotel van de prins van Condé, om het Bourbon Paleis te financieren. Dit project, gesteund door de heer Lodewijk XVI en de graaf van Angiviller, werd gedwongen ondanks de oppositie van de Comédiens-Français, dreigde hun privileges te verliezen.

Het theater, dat in 1782 door Marie-Antoinette werd ingehuldigd, verwelkomde eerst het gezelschap van Théâtre-Français. De neoklassieke architectuur, geïnspireerd door Palladio, maakte het tot een model van het Italiaanse theater, met een halfronde kamer en een beschutte vloer, een innovatie bekritiseerd. Het gebouw werd ook het hart van een nieuwe wijk, ontworpen door Peyre en De Wailly, waar vijf straten samenkwamen naar een halfrond plein, waardoor de toegang en presentatie van het monument werd vergemakkelijkt.

Het theater was een plaats van politieke en artistieke spanning. In 1784 triomfeerde het huwelijk van Figaro de Beaumarchais, dat door Lodewijk XVI subversief werd geoordeeld, ondanks het koninklijke verbod. Tijdens de Revolutie werd het hernoemd tot "Théâtre de la Nation," daarna "Théâtre de l'Egalité," voordat het in 1799 door brand werd vernietigd. In 1808 door Chalgrin gereconstrueerd, heropende hij onder de naam "Theater van Zijne Majesteit de Keizerin," maar een nieuwe brand in 1818 vereiste een reconstructie door Pierre Thomas Baraguay.

In de 19e eeuw werd Odeon de "Théâtre-Français" onder Lodewijk XVIII. In 1830 was hij een thuis van de opstand van de "Drie Glorieuze." In de 20e eeuw werd het een nationaal theater (1971) en een symbool van moderniteit, gekenmerkt door de bezetting van 68 mei en de richting van Jean-Louis Barrault, die het een experimentele plaats maakte. Een historisch monument in 1947, wordt nu geleid door Julien Gosselin (sinds 2024).

De architectuur van het theater, nuchter en monumentaal, weerspiegelt haar centrale rol in het Parijse culturele leven. De neoklassieke gevels, de Italiaanse zaal en de stedelijke integratie maken het tot een uniek voorbeeld van het 18e-eeuwse theater. Hij was het slachtoffer van twee branden (1799, 1818), telkens opnieuw identiek opgebouwd, behoud van zijn erfgoed. Sinds 1990 heet het Odéon-Théâtre de l'Europe en benadrukt het zijn internationale en hedendaagse roeping.

Het theater herbergt ook de Berthier Workshops sinds 2003, een tweede modulaire ruimte geïnstalleerd in voormalige magazijnen van de Opéra Garnier. Deze plek, gewijd aan creatie en experimenten, voltooit het artistieke aanbod van de Odeon. Gerangschikt EPIC (Public Institution in Industrial and Commercial Character) in 1968, theater blijft een belangrijke speler in de Franse theater scene, het combineren van erfgoed en innovatie.

Externe links