Bouw van Dupin Mill 1ère moitié du XIXe siècle (≈ 1865)
De molen werd bevestigd op het kadaster van 1837.
1874
Verwerking tot zetmeel
Verwerking tot zetmeel 1874 (≈ 1874)
Uitbreiding en installatie van mechanismen.
Années 1960
Verlaten van de site
Verlaten van de site Années 1960 (≈ 1960)
Einde industriële activiteit.
31 décembre 1996
Historisch monument
Historisch monument 31 décembre 1996 (≈ 1996)
Bescherming van gebouwen en mechanismen.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Fecule bestaande uit de verschillende productiegebouwen met hun installaties en mechanismen, alsmede het hydraulische systeem (zie kader). A 630-634): inschrijving bij beschikking van 31 december 1996
Kerncijfers
Information non disponible - Geen karakter geciteerd
De brontekst vermeldt geen namen.
Oorsprong en geschiedenis
De Dupin zetmeelmolen, gelegen in Beurières in de Puy-de-Dôme, is ontstaan in een oude molen gebouwd in de eerste helft van de 19e eeuw, getuigd op de kadaster van 1837 maar afwezig op de kaart van Cassini. Deze molen, Dupin molen genaamd, werd aangedreven door een hydraulisch systeem (derivatie en waterretentie) dat vandaag nog zichtbaar is. De granieten bellow funderingen en bovenbouwen in pis en hout klei weerspiegelen lokale landelijke bouwtechnieken.
Rond 1874 werd het terrein omgevormd tot een zetmeelfabriek die gespecialiseerd was in de productie van aardappelzetmeel, een symbolische activiteit van Livradois. Er werden toen nieuwe gebouwen gebouwd: een zomerdroger (met granietsoline), een winterdroger, een pishuis en een schuur. Industriële mechanismen, zoals was-, slijp-, zeef- en blusmachines, worden ter plaatse bewaard, hetgeen het ambachtelijke productieproces weerspiegelt. De site, verlaten in de jaren zestig, werd geclassificeerd als een historisch monument in 1996 voor zijn architectuur en intact hydraulisch systeem.
Architectureel onderscheidt de zetmeelfabriek zich door zijn houten raamkozijnen, zijn zichtbare stenen basis en een genoise (overhangend dak) aan het oostelijke deel, geërfd van de oude molen. Deze elementen, gecombineerd met de oorspronkelijke waterafleiding, maken het tot een zeldzaam voorbeeld van het industriële erfgoed van het platteland dat verbonden is met de 19e eeuwse agro-food economie in Auvergne. De site, hoewel gesloten voor een bezoek, blijft een marker van de ambachtelijke geschiedenis van de regio.