Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Priorij Saint-Louis de Poissy werd in 1304 opgericht door Philippe le Bel ter ere van zijn grootvader, Saint Louis, kort na zijn heiligverklaring in 1297. Gelegen in Poissy, de geboorteplaats van de koning, verving hij het château-neuf bij de collegiale Notre-Dame. Dit koninklijk klooster, toevertrouwd aan Dominicanen bijgestaan door Dominicaanse vaders, werd een van de rijkste in Frankrijk, huisvesting tot 200 nonnen van de adel. Zijn kerk, gewijd aan de heilige Lodewijk, werd ingehuldigd in 1331 in aanwezigheid van tweeëntwintig bisschoppen en twee aartsbisschoppen, en bevatte een onschatbare liturgische schat, waaronder relikwieën, standbeelden en verlichte manuscripten zoals de Breviary van Saint-Louis de Poissy.

De priorij speelde een belangrijke politieke en religieuze rol, waaronder het Poissy symposium in 1561, waar katholieken en protestanten in aanwezigheid van Karel IX en Catherine de Medici debatteerden. De daling begon in de zeventiende eeuw, gekenmerkt door schandalen en hervormingen opgelegd door paus Urban VIII. De Franse Revolutie bezegelde haar lot: geëvacueerd in 1792 werd het klooster verkocht als nationaal eigendom en bijna volledig afgebroken. Alleen de deuropening, geclassificeerd als een historisch monument in 1933, blijft vandaag, de thuisbasis van het speelgoedmuseum.

De 95 meter lange, 30 meter hoge kerk was een gotisch meesterwerk versierd met koninklijke beelden, glas-in-lood ramen en een altaarstuk aangeboden door Jean de Berry, nu bewaard gebleven in het Louvre. Beschadigd door de bliksem in 1695, werd het gerestaureerd door Jules Hardouin-Mansart en Robert de Cotte in een late gotische stijl. Zijn schatten omvatten overblijfselen in goud en zilver, zoals die met de schedel van Saint Louis, alsmede wandtapijten en handschriften, waarvan sommige nu verspreid in Franse musea. Het landgoed beslaat 48 hectare, waaronder een koninklijke residentie, tuinen en zwembaden, symboliseert de fascist van een klooster gekoppeld aan de kroon.

Prioressen, vaak afkomstig uit de aristocratie, markeerden zijn geschiedenis, zoals Marie de Bourbon-Clermont (1334 De priorij verwelkomde ook illustere persoonlijkheden, zoals Marie de France, dochter van Karel VI, of Christine de Pisan, die zijn dagen met zijn dochter kwam afmaken. Koninklijke figuren als Philip de Bel, Charles VII of Hendrik IV bleven daar en versterkten zijn status als een macht. Na de vernietiging werden zijn overblijfselen, waaronder beelden en architectonische elementen, verspreid, terwijl de porterie, de laatste getuige, een symbool werd van het viserfgoed.

De priorij was ook een begraafplaats voor leden van de koninklijke familie, zoals het hart van Filips de Bel, afgezet in een stembus in 1687, of Robert van Frankrijk, zoon van Saint Louis. Zijn achteruitgang versnelde met de oorlogen van de religie en de excessen van nonnen in de zeventiende eeuw, wat leidde tot strenge hervormingen. De verkoop van materialen na 1797 voltooid de vernietiging, waardoor alleen archeologische sporen en verspreide kunstwerken, zoals de engelen van het museum van Cluny of het altaarstuk van het Louvre. Vandaag de dag is de site een plek van herinnering, die zowel middeleeuwse vroomheid als revolutionaire omwentelingen oproept.

Externe links