Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De toren van het stadhuis van Belvès is het enige overblijfsel van een klooster van de predikanten broers (Dominican of Jacobins), opgericht in 1324 in Belvès, Dordogne. Dit klooster, gebouwd buiten de muren van de versterkte stad, werd gebouwd dankzij de donaties van de lokale edelen en de inwoners, onder de impuls van Raymond d'Apremont de Roquecorne, vervolgens bisschop van Sarlat (1318-1324). Samen met scholen voor theologische en intellectuele vorming van de monniken werd het klooster een studiecentrum, hoewel de school volgens de normen van orde als arm werd beschouwd. De gebouwen werden zwaar beschadigd tijdens de Honderdjarige Oorlog, met name nadat de Britse troepen Belvès in 1345 hadden veroverd.

Tijdens de godsdienstoorlogen werd het klooster herhaaldelijk geplunderd en verbrand, met name in 1569 door Geoffroy de Vivans, die een groot deel van de plaats vernietigde en waardevolle goederen stal, waaronder boeken en zilverwerk. De gebouwen werden herbouwd in de zeventiende eeuw, maar de scholen, heropend na de conflicten, definitief gesloten in 1790, met de revolutie. Nadat de monniken vertrokken, verwierf de gemeente het pand: de kerk, verlaten, ingestort in 1802, terwijl de overige gebouwen werden hergebruikt voor verschillende doeleinden (gevangenis, school, gendarmerie) voordat de beschutting van het huidige stadhuis.

De klokkentoren, het enige intacte element van de 14e eeuw, werd in 1910 als historisch monument genoemd. De vierkante structuur, evolueert in achthoek door glaci op 45°, is kenmerkend voor de religieuze architectuur van het Agenese, hoewel zeldzaam in Périgord. Tegenwoordig domineert het de Place de la Liberté in Belvès en herinnert het aan de turbulente geschiedenis van dit Dominicaanse klooster, ooit het intellectuele en spirituele hart van de regio.

Externe links