Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het hotel van Matignon is een Parijse villa gebouwd in 1722 op verzoek van Christian Louis de Montmorency-Luxemburg, Prince of Tingry, over de plannen van architect Jean Courtonne. In 1723 werd de bouwplaats, die duurder was dan verwacht, overgebracht naar Jacques III Goyon de Matignon. De naam "Matignon" is een eerbetoon aan de gemeente Breton van herkomst van deze aristocratische familie.

Het hotel kwam in handen van verschillende prestigieuze eigenaren, waaronder de prinsen van Monaco (via het huwelijk van Jacques IV Goyon met Louise-Hippolyte Grimaldi) tot 1793. Tijdens de Revolutie werd hij afgezonderd na de arrestatie van Honoré III van Monaco en verkocht in 1804 aan de Britse zakenman Quentin Crafurd. In 1807 kocht Talleyrand het en hield er een grote ontvangst voordat het in 1811 aan Napoleon I verkocht werd.

In de 19e eeuw veranderde het hotel meerdere keren van handen: verhuurd aan religieuze of particuliere personen zoals de Amerikaanse kolonel Herman Thorn, werd het in 1852 opnieuw ontworpen door Felix Duban voor de hertog van Galliera. Na de dood van de hertogin van Galliera in 1886 werd hij kortweg een ambassade van Oostenrijk-Hongarije voordat hij in 1922 door de Franse staat werd gekocht. Sinds 1935 heeft het officieel de premier en zijn diensten gehuisvest, met een park van drie hectare ontworpen in 1902 door Achille Duchêne.

Het Hotel de Matignon is een historisch monument in 1923 en symboliseert de Franse uitvoerende macht. Het park, dat uitzonderlijk toegankelijk is voor het publiek, heeft een honderdtal plantensoorten en een traditie: elke premier (behalve Jacques Chirac) plant daar een boom. Het 18e-eeuwse muziekpaviljoen organiseert nog steeds officiële bijeenkomsten.

De toegang tot het park, eenmaal mogelijk op een zaterdag per maand, is nu beperkt tot Heritage Days en Garden Rendez-vous in juni. De site blijft een beschermde werkplek, waar aristocratische geschiedenis en republikeinse functie mix.

Externe links