Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Halles de Villebois à Villebois-Lavalette en Charente

Patrimoine classé
Patrimoine urbain
Halle
Charente

Halles de Villebois

    14-24 Place des Halles
    16320 Villebois-Lavalette
Halles de Villebois
Halles de Villebois
Halles de Villebois
Halles de Villebois
Halles de Villebois
Halles de Villebois
Halles de Villebois
Halles de Villebois
Halles de Villebois
Halles de Villebois
Halles de Villebois
Halles de Villebois
Halles de Villebois
Halles de Villebois
Halles de Villebois
Halles de Villebois
Halles de Villebois
Halles de Villebois
Halles de Villebois
Halles de Villebois
Halles de Villebois
Crédit photo : JLPC - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1700
1800
1900
2000
vers 1665
Eerste bouw
1784-1787
Renovatie door Daubeuf
1806
Gemeenschappelijk worden
1852
Stadsverandering
1853
Aankomst van stromend water
10 mai 1948
MH-classificatie
1976 et 2012-2013
Grote restauraties
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Halles: classificatie bij decreet van 10 mei 1948

Kerncijfers

Duc de Navailles - Eigenaar van het kasteel Waarschijnlijk sponsor van hallen (circa 1665).
M. Dauber Daubœuf de Villée - Lord of Blanzaguet Fit reparatie frame (1784-1787).
Maire de Villebois-Lavalette (1852) - Plaatselijk papier Odonna wijzigingen voor het verkeer.

Oorsprong en geschiedenis

De zalen van Villebois-Lavalette, gelegen in Charente (Nouvelle-Aquitaine), dateren oorspronkelijk uit rond 1665, gebouwd op een 12e eeuwse stichting. Hun structuur combineert houten en stenen pilaren, die een complexe structuur met grachtentegels ondersteunen. Ze werden waarschijnlijk gemaakt door dezelfde ambachtslieden als de hertog van het kasteel van Navailles, die de gebruiks- en gemeenschapsarchitectuur van die tijd weerspiegelden.

Tussen 1784 en 1787 liet de heer Dauber Daubeuf de Villée, de plaatselijke heer en kapitein van het kasteel, de structuur repareren en stenen dobbelstenen aan de pilaren toevoegen. In 1806 werden de hallen gemeenschappelijk eigendom, waaronder de aangrenzende kermis. Hun ontwikkeling weerspiegelt de economische en stedelijke behoeften, zoals de uitbreiding van 1852 om het verkeer te vergemakkelijken, gekenmerkt door de toevoeging van Toscaanse kolommen en een tweede deel van het dak.

In 1948 werd een historisch monument opgericht na een afgebroken sloopproject (1946), dat een illustratie vormt van het late behoud van het inheemse erfgoed. Hun 670 m2 dak, glooiende verharde vloer en 19e-eeuwse voordeur weerspiegelen hun centrale rol in het sociale en commerciële leven. Restauraties (1976, 2012-2013) hebben hun duurzaamheid mogelijk gemaakt, nu de thuisbasis van wekelijkse markten.

Hun architectuur, aangepast aan de driehoekige topografie van het plein, combineert functionaliteit en landelijke esthetiek. Lokale materialen (steen, hout, grachtentegels) en opeenvolgende ontwikkelingen (wandelen, fontein) benadrukken hun verankering in het gebied. Hun overleving, ondanks de bedreigingen van de twintigste eeuw, maakt het een zeldzaam voorbeeld van middeleeuwse hallen gerenoveerd in moderne en hedendaagse tijden.

Hun geschiedenis onthult ook verbanden met verstedelijking: de komst van stromend water in 1853, via de fontein van het Font Trouvée, en de integratie van de pijler in de zalen. Deze elementen, in combinatie met hun rangschikking, maken het tot een utilitair en symbolisch monument, dat de evolutie van de handelspraktijken en het erfgoedbeleid in Frankrijk weerspiegelt.

Externe links