Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Ansignan Water Bridge, gelegen in de Pyrénées-Orientales, is een hybride structuur gebouwd op de basis van een Romeinse brug uit de derde eeuw (tussen 220 en 270). Oorspronkelijk was het waarschijnlijk een aquaduct of een brug-sifon ontworpen om het land van een Romeinse villa te irrigeren, volgens Juliette Freyche's veronderstellingen. De Volques Tectosages, de Romanized Gallish volk, kunnen hebben deelgenomen aan de eerste bouw ervan, hoewel deze toeschrijving blijft onzeker. De bijbehorende Romeinse route wordt echter goed bevestigd, aangevuld met een tweede brug stroomafwaarts om de Désix over te steken, zijrivier van de Agliy.

Tijdens de Middeleeuwen werd de structuur in de 9e eeuw omgevormd tot een aquaduct boven op de bestaande brug, waardoor een tunnel gewelfde doorgang voor voetgangers. Grote veranderingen vonden plaats in de 13e en 14e eeuw, waardoor de structuur zich uitstrekte tot 170 meter, met 29 bogen van verschillende grootte. De twee grootste overspannen de Agliy, terwijl laterale openingen verlichten de lagere doorgang. Echter, geen archeologisch bewijs bevestigt het exacte gebruik of de motivatie van deze opeenvolgende transformaties.

Aquaduct, altijd functioneel, vangt het water van de Serre de Verges berg via een kanaal ondersteund door arcades, dan vervoert ze naar de culturen van de andere oever. In 1906 installeerde Louis Abram een waterkrachtturbine in een aangrenzende molen, verwoest tijdens de restauraties van de jaren zeventig. In 1974 werd een historisch monument gerund, de waterbrug kreeg in 2023 via de Erfgoed Lotto financiering voor waterdichte en consolidatiewerkzaamheden.

Lokale legendes schrijven zijn constructie toe aan monniken, tempeliers, of zelfs kruisvaarders van Hugues Capet die Babylonische plannen terug brengen. Sommige fantasieën zien het als een Gallische zonnekalender of een link naar de hangtuinen van Babylon. Louis Companyo benadrukte zijn sleutelrol in de vruchtbaarheid van de omringende landen, in tegenstelling tot regionale droogte, dankzij de irrigatie toegestaan door de structuur.

Architectureel onderscheidt de waterbrug zich door zijn dubbele functie (pedestrische doorgang en watertoevoer) en zijn driehoekige sporen die de batterijen in het bed van de Agliy beschermen. De innerlijke doorgang, gewelfd in een wieg, wordt verlicht door laterale baaien. Ondanks zijn onregelmatige verschijning, het resultaat van eeuwen van verandering, blijft het een zeldzame getuigenis van de Romeinse en middeleeuwse hydraulische technieken aangepast aan de lokale behoeften.

Externe links