Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het station Metz-Ville, gebouwd tussen 1905 en 1908 onder de eerste Duitse annexatie (1871-1918), vervangt twee eerdere stations uit 1850 en 1878. Het werd ontworpen door Berlijnse architect Jürgen Kröger, bijgestaan door Peter Jürgensen en Jürgen Bachmann. Het oorspronkelijke project, geïnspireerd door Art Nouveau ("Licht und Luft"), werd aangepast om een esthetische meer in overeenstemming met Guillaume II's verwachtingen, combineren religieuze en palatiale referenties. Het gebouw, 300 meter lang met een klokkentoren van 40 meter, bevat gesneden decoraties die de beschaving en glas-in-lood ramen als eerbetoon aan Karel de Grote, benadrukt zijn propagandistische dimensie.

Het station, dat op 17 augustus 1908 werd ingehuldigd na een begroting die de prognose ver te boven ging (29 miljoen gouden mark tegen 2,19 miljoen geschat), had een strategische militaire roeping: het transport van 20.000 soldaten in 24 uur naar de Franse grens via de Moselstellung. De verhoogde dokken, ontworpen voor paarden en troepen, en zijn 300 m3 kasteel (aangedreven stoomlocomotieven) getuigen van deze functie. Na 1918 werden Duitse symbolen gedeeltelijk gewist, zoals de keizerlijke adelaar of het standbeeld van Graaf Haeseler, vervangen door neutrale elementen. Het station, dat in 1975 werd genoemd als historisch monument voor zijn gevels, vertrekhal en gedecoreerd buffet, blijft een opmerkelijk voorbeeld van keizerlijke stedenbouw in de wijk Neustadt.

Tussen 2002 en 2015 heeft het station belangrijke moderniseringen ondergaan om tegemoet te komen aan de toename van het verkeer (+54% in 10 jaar), met name met de komst van de TGV in 2007. Twee nieuwe karavanen en gerenoveerde rijstroken hebben het mogelijk gemaakt om 35% extra verkeer te absorberen, waardoor zijn rol in de Lorraine-groeve (Nancy.Metz. Het project, waarvoor 133,17 miljoen euro werd uitgetrokken, werd gefinancierd door de staat, de regio Lotharingen en Réseau ferré de France. Vandaag, het station, gekozen "meest mooie station van Frankrijk" bij drie gelegenheden (2017, 2018, 2021), combineert historisch erfgoed en hedendaagse dynamiek, met TGV-diensten naar Parijs (1u23), Straatsburg, Lyon, en grensoverschrijdende verbindingen met Duitsland en Luxemburg.

De erfgoedwaarde van het station gaat verder dan zijn architectuur: zijn buffet, versierd met houtwerk en geschilderde friezen die sociale klassen en vervoermiddelen illustreren, en zijn erelounge weerspiegelt de symbolische ambitie van het Rijk. Materialen, zoals de zandsteen van Niderviller, contrasteren met de Jaumont steen van traditionele Messin gebouwen, wat een stedelijke breuk markeert. Ondanks de aanvankelijke kritiek (Maurice Barrès noemde het een "fijn" in de "kolossale stijl"), wordt het station vandaag gevierd, inspirerende kunstenaars en schrijvers, zoals Bernard Lavilliers in Le buffet de la Gare de Metz (1975). Zijn parvis herbergt nu hedendaagse werken, waaronder een standbeeld van Jean Moulin (2014) en General de Gaulle (2021), waarin zijn anker in de Franse geschiedenis wordt bevestigd.

Het station beleefde verschillende operatoren als gevolg van conflicten: het Imperial Directorate-General of Railways of Elzas-Lorraine (1871 De originele metalen hallen, gecorrodeerd door de stoom van de locomotieven, werden ontmanteld in de jaren zeventig en vervangen door een versterkte betonplaat, omgezet in een lucht parkeerplaats. De 3.034 versterkte betonnen funderingen, innovatief voor die tijd (Hennebique procedure), ondersteunen het gebouw nog steeds. Het station, geopend voor vracht en passagiers, blijft een multimodale hub, met ondergrondse passages genoemd als eerbetoon aan Jürgen Kröger en Adrienne Thomas, lokale figuur van de Eerste Wereldoorlog.

Externe links