Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Sainte-Marie de Lonlay Abbey, gesticht rond 1020 door William I van Bellême, is een Benedictijnse abdij in Lonlay-l'Abbaye in de Egrennevallei. Het werd gebouwd met de hulp van monniken uit de abdij van Fleury (Saint-Benoît-sur-Loire), onder leiding van Abbé Gauzlin, de vermoedelijke zoon van Hugues Capet. De oprichtingsakte, bevestigd door Hendrik II van Engeland, Paus Gregory X en Hendrik IV, voorzag de abdij rijkelijk van land, bossen, kerken en tienden, waardoor het een belangrijk religieus en economisch centrum van de regio. De abdij nam een Benedictijns plan aan en werd al snel een invloedrijke baron, die veel prioriteiten in Normandië, Maine en zelfs Engeland en Ierland beheerst.

In de 11e en 12e eeuw beleefde de abdij een belangrijke architectonische en territoriale ontwikkeling. De vroeg-Romeinse kerk is uitgebreid oost en west, met een vergroot koor en absidiolen. In de 13e eeuw werd het koor na een brand in 1418 in gotische stijl herbouwd en werden stralende kapellen toegevoegd. De abdij leed verschillende verwoestingen, met name tijdens de Honderdjarige Oorlog (vuur van 1418) en de godsdienstoorlogen (gepillage door de Hugenoten in 1574). Ondanks deze beproevingen bleef het een spiritueel en cultureel thuis tot zijn ondergang in de 18e eeuw.

In 1657 werd de abdij hervormd door de gemeente Saint-Maur, maar de achteruitgang nam toe. De Franse Revolutie markeerde het einde van haar kloostergeschiedenis: in 1790 werden de kloostergeloften afgeschaft, de koopwaar verkocht en de kerk werd parochie in 1806, ter vervanging van de voormalige Sint-Sauveurkerk. In 1931 werd de abdij gerestaureerd na schade tijdens de Tweede Wereldoorlog. Tegenwoordig getuigt het van bijna een millennium van religieuze, architectonische en sociale geschiedenis in Normandië.

De architectuur van de abdij weerspiegelt de verschillende bouwperioden: 11e (primitieve en transepte kerk), 13e (gotische kerk), 15e en 17e eeuw (chapels en restauraties). De transept, deels in opus spicaatum, en het koor bij walk-in en stralende kapellen zijn kenmerkend voor zijn stilistische evolutie. Het portaal, versierd met beelden (Vierge à l'Enfant ingelijst door engelen), en gesneden hoofdsteden (monsterhoofden, bijbelse scènes) illustreren haar artistieke erfgoed. Archeologische opgravingen toonden sporen van een halfronde apsis en een pre-Romeinse kerk, die zijn anciënniteit bevestigde.

Lonlay Abbey speelde een sleutelrol in de religieuze en seigneuriële organisatie van Normandië. Met betrekking tot de familie Bellême breidde ze haar invloed uit via prioriteiten in Frankrijk en Engeland, zoals die van Folkestone en Stogursey. Zijn abdijen, eerst regelmatig (26 abt, waaronder Guillaume, eerste abdij uit Fleury), en vervolgens commedataires uit 1482 markeerden zijn geschiedenis. Jean Le Veneur, kardinaal en bisschop van Lisieux, houdt toezicht op het werk voor de brand van 1533. De abdij is ook een plaats van het gemeenschapsleven, met slaapzalen, refter, en ziekenboeg georganiseerd rond een klooster.

De geheime voorwerpen van de abdij zijn 17e eeuwse houten kraampjes, stenen bas-reliëfs met scènes van het leven van de Maagd (Annunciation, Huwelijk) en de dood van Sint Benedictus. Zijn wapen, "Zand voor een zilveren wolf," symboliseert zijn identiteit. Na de revolutie werd de abdijkerk parochie, en herstelcampagnes (XIX-XX eeuwen) behouden haar erfgoed. Vandaag de dag blijft het een symbool van Normandisch erfgoed, het mengen van middeleeuwse geschiedenis, religieuze architectuur en monastieke herinnering.

Externe links