Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Hotel de la Superintendence, gelegen aan de 9 rue de l'Indépendance-Americaine in Versailles, werd oorspronkelijk gebouwd onder Lodewijk XIV om de Superintendence van de Koningsgebouwen en het kabinet van Tableaux te huisvesten. Gebouwd tussen 1686 en 1692 door Jules Hardouin-Mansart, werd het de belangrijkste opslagplaats voor koninklijke collecties, waaronder schilderijen, voordat werd uitgebreid tussen 1699 en 1702 voor meer werken. Dit gebouw speelde een sleutelrol in het beheer van de kunsten onder het Ancien Régime, het centraliseren van werken uit Parijs, Fontainebleau en Saint-Germain-en-Laye.

Onder Lodewijk XV opende het hotel gedeeltelijk zijn collecties voor het publiek, maar hun congestie leidde tot hun geleidelijke overdracht naar het Louvre vanaf 1750, wat de oprichting van het eerste Franse museum markeerde. In 1789 versnelde de revolutie deze overdracht, en het kabinet van Tafels hield op te bestaan in 1794. Het gebouw, verlaten, werd gerestaureerd onder de Restauratie voor de diensten van de Koningsgebouwen, voordat het werd omgezet in een Klein Seminarie in 1834, vervolgens in een militaire barakken (Vauban Box) van 1907 tot 1995.

In 1929 werd het hotel gerehabiliteerd in de 21e eeuw: de vleugel van de Orangerie werd een studentenwoning in 2014, terwijl het belangrijkste lichaam, gerestaureerd door de samenleving Geschiedenis & Heritage, sinds 2017 de thuisbasis is van een staande condominium. Dit werk, uitgevoerd onder leiding van architecten van de Historische Monumenten, bewaarde het architecturale erfgoed, en bood het een nieuwe residentiële roeping.

Het hotel onderscheidt zich door zijn geschiedenis van kunst en koninklijk bestuur, evenals zijn karakteristieke architectuur, gekenmerkt door de opeenvolgende uitbreidingen van Hardouin-Mansart en Gabriel. De wijk met het Grand Control Hotel, aan de andere kant van de straat, onderstreept het belang ervan in de stedenbouw van Versaillais. Vandaag belichaamt het de succesvolle rehabilitatie van een groot historisch erfgoed.

De collecties die hij onderhield, waaronder werken van Leonardo da Vinci zoals La Monande en Sainte-Anne, werden tot 1784 geïnventariseerd voordat ze verspreid werden. De beschrijvingen van de tijd, zoals die van Étienne La Font de Saint-Yenne in 1747, bekritiseerden hun precaire behoud. Deze getuigenissen illustreren de evolutie van de museumpraktijken, van koninklijke reserves tot de opening voor het publiek onder Lodewijk XV.

Externe links