Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De vuurtoren van Chauveau, tegenover het puntje van dezelfde naam voor Rivedoux-Plage in het pertui van Antioche, is de enige vuurtoren op zee in het departement Charente-Maritime. Gebouwd tussen 1839 en 1842 door Chief Engineer Garnier en Second Engineer Potel, onderscheidt het zich door zijn trompetvorm, met een uitlopende en concave basis om de golven te weerstaan. Toegankelijk te voet bij eb, het meet 30,70 meter, waaronder 27,30 meter boven de zee, en huizen periode meubilair.

De bouw van de vuurtoren werd gemotiveerd door de gevaren van de rotsen Chauveau en Lavardin, die in 1825 door de vuurtorencommissie waren gemeld. Aanvankelijk ontworpen als een eenvoudige toren, het project ontwikkelde zich tot een bewaakte toren, geïnspireerd door Britse modellen en aangepast door Léonce Reynaud. De brand werd voor het eerst aangestoken op 1 maart 1842. De unieke architectuur, met smalle en ronde kamers verbonden door freesladders, maakt het een van de mooiste en minst comfortabele vuurtorens voor de bewakers.

Verschillende technische ontwikkelingen markeerden haar geschiedenis: in 1874 werd minerale olie vervangen door koolzaadolie en in 1906 door oliestoom. In 1968 werd de vuurtoren geautomatiseerd met een stroomgenerator. Tegenwoordig, hoewel niet toegankelijk voor het publiek, behoudt het al zijn originele meubels en is het onderwerp van energie modernisering projecten (wind en zonne-energie). Sinds 15 april 2011 is het een symbool van de pertuis van Antioche.

De vuurtoren van Chauveau is gebouwd op een plateau dat toegankelijk is tijdens de grote getijden, beschermd door de pertuis. De architectonische kroning omvat een astragale, een elliptische keel, een larmale en een cimas. Hoewel de visserij te voet plaatsvindt, is het oogsten van oesters verboden. Het Nationaal Archief onderhoudt elf plannen van de vuurtoren, gedateerd van 1839 tot 1896, die de technische en architectonische evolutie weerspiegelen.

Externe links