Bouw van het duivenhuis 2e moitié du XIXe siècle (vers 1870) (≈ 1865)
Gebouw gebouwd op het domein van Bernisse.
30 septembre 2010
Registratie voor historische monumenten
Registratie voor historische monumenten 30 septembre 2010 (≈ 2010)
Totale bescherming van de duivenboom op bestelling.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
De dovecote van het landgoed, in totaal (vgl. A 218): bij beschikking van 30 september 2010
Kerncijfers
Édouard Lartet - Paleontoloog en prehistoricus
Voormalig inwoner van het landgoed Bernisse.
Oorsprong en geschiedenis
De Dovecote van de Bernisse is een agrarisch gebouw gebouwd in de tweede helft van de negentiende eeuw (ca. 1870) op het gelijknamige landgoed, gelegen in Seissan, Gers (Occitaanse regio). Gebouwd aan de ingang van de boerderij van het landgoed, onderscheidt het zich door zijn hybride architectuur, die traditionele materialen (houtpannen, ruwe baksteen) en industriële (deegstenen, mechanische tegels) combineert. Het ensemble, bekleed met aarde en gewapend met balken, heeft een sober decor van X-boards. Oorspronkelijk stond een houten ladder toegang tot de etage en kippenhok toe, maar de binneninrichting werd niet bewaard.
Deze dovecote is onlosmakelijk verbonden met de geschiedenis van het landgoed, voorheen bewoond door Édouard Lartet (1801 Hoewel gebouwd na zijn dood, het gebouw getuigt van het landelijke erfgoed gekoppeld aan zijn wetenschappelijke erfgoed. De duivenwoning werd op 30 september 2010 als historisch monument vermeld en herkent zijn architectonische en gedenkwaarde. De nederzetting, uitgebreid met een hangar, weerspiegelt de landbouwpraktijken van die tijd, waar duiven dienden als een symbool van status en praktisch nut (opvoeden duiven voor vlees of mest).
Architectureel rust de dovecote op een rechthoekige basis van twee verdiepingen, met een vierkante toren. Zijn elegante uiterlijk contrasteert met zijn nutsfunctie, een illustratie van de evolutie van bouwtechnieken in de negentiende eeuw in Zuidwest-Frankrijk. De gebruikte materialen, aarde, hout, baksteen benadrukken aanpassing aan lokale hulpbronnen, terwijl de mechanische tegels de groeiende invloed van industrialisatie markeren. Vandaag de dag blijft de site een getuigenis van de Gersois agrarische erfgoed, hoewel de toegang en de huidige roeping (bezoek, verhuur) niet zijn gespecificeerd in de bronnen.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen