Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Pau, gebouwd tussen de 12e en 19e eeuw, was oorspronkelijk een middeleeuws fort dat een strategische vesting over de Pau bestuurde. Opgericht door de Burggraafs van Béarn, werd het in de 14e eeuw een prachtige citadel onder Gaston III van Foix-Béarn, bekend als Fébus, die een 33-meter stenen kerker toevoegde en zijn verdediging versterkte met gecreneerde behuizingen. Deze soevereine prins, symbool van de Wit-Russische onafhankelijkheid, maakt het een politiek en militair symbool in het gezicht van Engelse en Armagnac bedreigingen.

In de 16e eeuw veranderde het kasteel in een Renaissance paleis onder de impuls van Henry d'Albret en Marguerite d'Angoulême, zuster van Francis I. De transformaties omvatten een eretrap versierd met H en M initialen, het snijden van stenen gevels, en weelderige tuinen strekken 22 hectare. Het is in deze context dat Henri de Bourbon, de toekomstige Henri IV, werd geboren in 1553, wiens doop in Bearnais Koningin Joan van Albret, haar moeder, legde protestantisme op en verzette zich tegen katholieke aanvallen tijdens de godsdienstoorlogen.

Het kasteel verloor zijn politieke rol na de toetreding van de Béarn tot Frankrijk in 1620, toen Louis XIII kwam. Het werd verlaten door de Bourbons, het viel in verval tot de 19e eeuw, toen Louis-Philippe en Napoleon III herstelde het tot een plaats van Henricaanse herinnering. Het is sinds 1840 een historisch monument, het is de thuisbasis van een nationaal museum sinds 1927, met de legende van goede Koning Hendrik door wandtapijten van de Gobelins, Renaissance meubilair, en de beroemde schildpad schelp die diende als de wieg van de koning.

De architectuur van het kasteel, georganiseerd rond een ijzeren binnenplaats, combineert defensieve elementen (de Mazères en Billère torens van de 12e eeuw, de Donjon van Fébus) en Renaissance toevoegingen (zuidvleugel, trap van eer). De tuinen, ooit een van de mooiste van Europa, zijn nu gereduceerd tot een landgoed van 22 hectare, waaronder opmerkelijke bomen zoals Atlas ceders en redwoods. De site, toegankelijk voor het publiek, verwelkomt jaarlijks 100.000 bezoekers en blijft een symbool van de Bearnaise identiteit.

Het kasteel diende in 1848 als gevangenis voor Emir Abd el-Kader en verwelkomde persoonlijkheden als Victor Hugo of koningin Isabelle II van Spanje. De collecties van het museum, rijk aan 12.000 werken, omvatten wandtapijten, schilderijen en objecten gerelateerd aan Hendrik IV. Tijdelijke tentoonstellingen en evenementen, zoals de G5 Sahel-top in 2020, bestendigen zijn culturele en politieke invloed.

De legende van de stichting van Pau, gekoppeld aan drie palen (pau in Bearnais) geplant om een domein af te bakenen, en de hypothese van een pre-Indo-Europese wortel die een steile rots oproept, illustreert de mythische verankering van het kasteel in de lokale geschiedenis. De evolutie, van de burggraaf van Béarn tot de koningen van Frankrijk, maakt het een bevoorrechte getuige van de politieke en architectonische veranderingen in Zuidwest-Frankrijk.

Externe links