Stichting van de Clunisiaanse Priorij vers 1030 (≈ 1030)
Gemaakt door Ricuin de Darney en Lancede.
XIe–XIIe siècles
Bouw van de Romaanse kerk
Bouw van de Romaanse kerk XIe–XIIe siècles (≈ 1250)
Koor, transept en klokkentoren dateren uit de twaalfde.
1557
Renovatie van de belfort
Renovatie van de belfort 1557 (≈ 1557)
Baaien in flamboyante gotiek.
XVIe siècle
Flamboyante gotische reconstructie
Flamboyante gotische reconstructie XVIe siècle (≈ 1650)
Nef en lage kant opnieuw na vuur.
7 août 1899
Historisch monument
Historisch monument 7 août 1899 (≈ 1899)
Officiële bescherming van het gebouw.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Kerk: bij decreet van 7 augustus 1899
Kerncijfers
Ricuin de Darney - Stichter van de Priorij
Creëerde de Clunisiaanse priorij rond 1030.
Lancède - Echtgenote van Ricuin
Medeoprichter van de Clinisiaanse Priorij.
Oorsprong en geschiedenis
De parochiekerk van Notre-Dame de Relanges, voorheen een priorale kerk, is een romaanse, Vogezen religieus gebouw dat voornamelijk dateert uit de 12e eeuw, hoewel de oorsprong ervan dateert uit de 11e eeuw. Het werd gebouwd in etappes: het koor, de zijkapellen, de transept en de klokkentoren behoren tot de 12e eeuw (circa 1175), terwijl het schip en de zijkanten, verwoest door een vuur, werden herbouwd in de 16e eeuw in flamboyante gotische stijl. De kerk bewaart sporen van haar romaanse verleden, zoals de westelijke muur van de elfde eeuw, en presenteert een typisch plan van de Vogezen Romaanse kerken, met een vijf-spanne schip, een transept en een halfronde apsis.
Omstreeks 1030 werd een clinisische priorij gewijd aan Petrus opgericht door Ricuin de Darney en zijn vrouw Lancède, zodat de monniken daar baden voor de zielen van de overleden gelovigen. De nu verdwenen priesteres lag ten zuiden van de kerk en was een belangrijk centrum voor de verering van de doden in het gebied. Hoewel er geen fysieke sporen overblijven, wordt het bestaan ervan bevestigd door historische bronnen. De huidige kerk, geclassificeerd als historisch monument sinds 1899, getuigt van deze dubbele spirituele en architecturale invloed, waarbij het Clunisische erfgoed en de stilistische evolutie worden gecombineerd.
De architectuur van de kerk wordt gekenmerkt door de vierkante romaanse klokkentoren, verdeeld in drie verdiepingen, waarvan de laatste werd herontworpen in gotische flamboyant na het vuur van 1557. De gebeeldhouwde hoofdsteden, de gewelven op een dogisch kruis en de bogen in het midden van de hanger illustreren de overgang tussen de twee stijlen. Het schip, herbouwd op romaanse overblijfselen, behoudt sporen van een mysterieuze disaxement van de transept, suggereert een constructie in twee verschillende fasen. Het gebouw, gebouwd in dubbelwandige zandsteen, is ook opmerkelijk om zijn elegante meerwandige dak, contrasterend met de nabijgelegen kerken later opnieuw ontworpen.
Sinds 7 augustus 1899 is de kerk van Notre-Dame de Relanges eigendom van de gemeente. Het is het onderwerp van gedetailleerde studies, met name door de Vereniging van Lotharingen Archeologie, en blijft een emblematisch voorbeeld van romaanse religieuze architectuur in Lotharingen. De geschiedenis, verbonden aan de orde van de kliniek en lokale heren als Ricuin de Darney, maakt het tot een belangrijk spiritueel en artistiek erfgoed in de regio Groot-Oost.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen