Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het stadhuis van Lauterbourg, gebouwd in het 2e kwart van de 18e eeuw (1731), vervangt twee gemeenschappelijke huizen verwoest door branden in 1678 en 1706. Het gebouw, rechthoekig van plan, is gelegen op de middeleeuwse behuizing van de stad en onderscheidt zich door zijn gerommel dak, zijn zandsteen basis, en een monumentale deur versierd met een onderbroken gebogen pediment. Dit laatste, ooit overtroffen door een drievoudig schild met de armen van de bisschop van Spire Damien Hugues Philippe de Schoenborn (waaronder het gebouw werd gebouwd), hoofdstukken van Wissembourg en Teutonische orde, werd waarschijnlijk tijdens de Revolutie afgeschaft. De woonkamer, op de eerste verdieping, behoudt een 18e-eeuwse bezaaide inrichting, gerenoveerd tot de 19e eeuw, terwijl op de begane grond een gewelfde vestibule en een zandsteen trap.

De ingangsdeur, gedateerd 1731, is sinds 1932 een historisch monument voor zijn identiek gerenoveerde vantals, zijn oude uitrusting, en zijn smeedijzeren poort in de Regency stijl, versierd met dacanthes en lamprequins. De kelder bevat een gewelfde kelder in wieg, en de vloer, versierd na 1872 onder impuls van Kreisdictor Joseph von Stichaner, combineert 18de eeuwse motieven en latere toevoegingen. Het gebouw, eigendom van de gemeente, illustreert de burgerlijke architectuur van Elzas onder episcopale invloed, tussen middeleeuws erfgoed en classicisme.

Het stadhuis ligt 21 First Army Street in Lauterbourg (Bas-Rhin), en belichaamt de gemeentelijke macht in een grensstad die gekenmerkt wordt door de Rijngeschiedenis. De bouw ervan maakt deel uit van een periode van wederopbouw na de verwoestingen van de 17e en 18e eeuw, die zowel de lokale welvaart weerspiegelt als de banden met de kerkelijke autoriteiten van Spire. De materialen (stenen, stucwerk) en de decoraties (ontbrekende wapenschilden, ijzerwerk) getuigen van ambachtelijke knowhow en een verlangen naar prestige, kenmerkend voor de Elzasische stadshotels van die tijd.

Bronnen geven een slechte locatienauwkeurigheid aan (noot 5/10), maar bevestigen het officiële adres en de beschermde monumentstatus. De originele schilden, beschreven in een Memoir de Benoît de Neuflieu, herinneren aan de rol van de bisschop van Spire als sponsor, terwijl de transformaties van de 19e eeuw (decoratie van de vergaderzaal) zijn aanpassing aan moderne bestuurlijke behoeften onderstrepen. Tegenwoordig blijft het gebouw een symbool van het Nederlandse erfgoed, dat in het kader van zijn gemeentelijke functies te bezoeken is.

Externe links