Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De deur van Luzier is een 14e-eeuwse versterkte poort, de laatste getuige van de wallen van Beaumont-du-Périgord, een bastide opgericht in 1272 door Lucas de Thaney, Sénéchal van Guyenne, namens koning Edward I van Engeland. Het maakt deel uit van een netwerk van vestingwerken gebouwd rond 1320 om de stad te beschermen, georganiseerd volgens een orthogonaal plan rond een centraal plein. De deur, in licht gebroken boog, had ooit niches, mâchicoulis en een eggenschaar, waaruit de glijbanen overblijven. Het werd overreden door een ronde weg en waarschijnlijk door een defensieve kastanje, met spleten tussen de binnen- en buitenbehuizingen.

Beaumont-du-Périgord, een strategische Engelse bastide, werd in 1442 overgenomen door Pierre de Beaufort voor de koning van Frankrijk. De stad, meerdere malen belegerd tijdens de oorlogen van de religie (1561, 1575, 1576, 1585), geleidelijk verloren haar wallen in de 18e eeuw, toen de muren werden verkocht aan de bewoners. Alleen Luziers poort ontsnapte aan vernietiging, dankzij zijn classificatie als historisch monument in 1952. De architectuur weerspiegelt middeleeuwse militaire technieken, met een dubbele opening (glad uiterlijk en gecrenellateerd interieur) en defensieve apparaten nu gedeeltelijk verdwenen.

De stichting van Beaumont in 1272 maakte deel uit van het beleid van de Engelse kolonisatie in Aquitaine. De stad, omgeven door muren aan het begin van de 14e eeuw, herbergde een kerk (Saint-Laurent-et-Saint-Front) en een winkelcentrum, een symbool van zijn economische rol. Latere conflicten, waaronder de Hugenotenvangsten in de 16e eeuw, markeerden haar geschiedenis voordat zij definitief gehecht was aan de kroon van Frankrijk onder Lodewijk XIV. De poort van Luzier, vandaag een gemeenschappelijk eigendom, getuigt van dit turbulente verleden en van de perigord militaire architectuur.

Externe links