Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Palais du Luxembourg, gelegen in het 6e arrondissement van Parijs, werd in 1615 in opdracht van Marie de Medici, weduwe van Henri IV en regent van Frankrijk. Geïnspireerd door het Palazzo Pitti van Florence, heeft het de bouw toevertrouwd aan de architect Salomon de Brosse. Het werk begon na de aankoop van het Luxemburgse hotel in 1612 en de eerste steen werd gelegd op 2 april 1615. Marie de Médicis installeerde haar appartementen daar in 1625, voordat ze verbannen werd in 1631. Het paleis, onvoltooid, werd aan zijn zoon Gaston d'Orléans nagelaten, waarna het in handen kwam van verscheidene koninklijke eigenaren voordat het in 1694 aan de koning werd overgedragen.

In de 18e eeuw werd het paleis een plaats van feesten onder het regentschap van Philip d'Orléans, en herbergde vervolgens de eerste koninklijke galerie van de schilderkunst geopend voor het publiek in 1750, voorschouwing het Louvre Museum. Tijdens de revolutie diende hij als gevangenis (met name voor Danton en Desmoulins) voordat hij het College van Bestuur in 1795 verwelkomde. Bonaparte, toen de conservatieve Senaat, vestigde zich daar in 1799. De architect Alphonse de Gisors voerde belangrijke werken uit in de 19e eeuw, waaronder de uitbreiding van het halfrond en de oprichting van de kapel.

Het paleis, gekenmerkt door opeenvolgende transformaties, werd definitief de zetel van de Senaat onder de Derde Republiek. De architectuur combineert Florentijnse invloeden (bossages, koepel) en parlementaire ontwikkelingen (hemicycle, conferentiezaal). De tuinen, ontworpen in het Italiaans door Marie de Medici, vullen dit historische ensemble aan. De Luftwaffe werd in 1944 gerestaureerd en blijft een symbool van de Franse wetgevende macht.

De zaal, versierd met standbeelden van politieke figuren (Colbert, Malesherbes) en bustes van Marshals, illustreert haar institutionele rol. De bibliotheek, gedecoreerd door Delacroix, en de gerestaureerde kapel (voorheen verdeeld voor de kantoren van de openbare Senaat) getuigen van haar artistieke erfgoed. Recent werk (2017.

Het paleis herbergt ook symbolische elementen, zoals de troon van Napoleon I in de vergaderzaal, of schilderijen van Abel de Pujol in de kapel. Zijn geschiedenis weerspiegelt de politieke omwentelingen van Frankrijk, van de monarchie tot de Republiek, door revolutionaire en keizerlijke regimes. Tegenwoordig combineert het parlementaire functie, artistiek erfgoed en nationaal geheugen.

Externe links