Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De zogenaamde Emigré dread is een militaire vesting gelegen in Urrugne, in de Pyrénées-Atlantiques, in New Aquitaine. Gebouwd tussen de 4e kwart van de 18e eeuw en de 1e kwart van de 19e eeuw, is het onderdeel van een netwerk van meer dan twintig dreads verspreid over de gemeenten Ascain, Sare, Urrugne, Saint-Pée-sur-Nivelle en Biriatou. Deze werken werden opgericht om de Frans-Spaanse grens te verdedigen, vooral tijdens de revolutionaire oorlogen (1793-1794) en het Napoleontische platteland (1813).

De Dread of the Emigres domineert de Ibardin pas, op een hoogte van 394 meter, en onderscheidt zich door zijn reguliere plan, die een rechthoekig platform in het noorden en drie bastions in het zuiden combineert. Zijn naam zou afkomstig zijn van een verwarring met een gedemigreerd kamp aan de andere kant van de Spaanse grens. Het was de scène van de gevechten in 1793, toen het werd overgenomen door de Spanjaarden op 2 mei, vervolgens overgenomen door de Fransen in juli 1794. In 1813 werd het waarschijnlijk gevangen genomen door Anglo-Hispano-Portugese troepen tijdens het Wellington-offensief.

Deze angst, net als anderen in het gebied, werd ontworpen om infanterie te huisvesten en hun blootstelling in open terrein te beperken. De ingang naar het zuiden werd beschermd door een stenen chicane, ontworpen om de aanvallers te kanaliseren. Hoewel minder indrukwekkend dan sommige nabijgelegen vestingwerken, zoals de Bayonnette of Santa-Barbara, speelde het een rol in het Franse verdedigingssysteem, met name onder leiding van Marshal Soult in 1813. De architectuur weerspiegelt de tactische aanpassingen van het tijdperk, het mengen van sloten, parapeten en bastions om de verdediging te optimaliseren.

De dreads van het gebied, waaronder die van de Emigres, werden vaak gebouwd uit droge stenen of aarde, met ondiepe maar effectieve sloten tegen infanterie aanvallen. Door hun ligging op de richels konden strategische wegen worden bestuurd, zoals de verbinding tussen Urrugne en Vera de Bidassoa. In 1813 was hun zwakheid in het ontbreken van een tegenaanval vermogen, waarbij Franse troepen vaak geconfronteerd met meer gecoördineerde en meer geallieerde offensief.

De angst van de Emigres is sinds 7 oktober 1992 opgenomen in historische monumenten als onderdeel van haar rol in de Frans-Spaanse en Napoleontische conflicten. Vandaag biedt het een architectonische getuigenis van de militaire strategieën van de tijd, in een landschap gekenmerkt door Pyreneeën reliëfs en grenskwesties. Dankzij de staat van instandhouding kunnen we lichtversterkende technieken bestuderen, aangepast aan topografische beperkingen en lokale hulpbronnen.

Externe links