Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De fontein van Place Saint-Étienne, gebouwd tussen 1547 en 1549 door Jean Rancy, markeert de eerste realisatie van een openbare fontein in Toulouse. Op bevel van de capitulen na een lange rechtszaak tegen de kathedraal, gebruikt ze het water van het Guilheméry aquaduct. De Renaissance stijl wordt gekenmerkt door een achthoekige bassin, kolommen van de oude fontein van het klooster Saint-Étienne, en een obelisk van rood marmer toegevoegd in 1593 door Antoine Bachelier. Vier bronzen marmousets, gesmolten door Pierre Chevenet, sieren de niches van het voetstuk, het water weggooien door gesneden vis.

In 1593 werd de fontein gerestaureerd en verrijkt onder leiding van Antoine Bachelier, met de toevoeging van een obelisk en bronzen versieringen. In de 17e eeuw kwam Pierre Affre tussenbeide voor nieuwe reparaties, vooral op marmousets. Ondanks terugkerende problemen van waterstroom en kwaliteit, blijft de fontein een centraal punt van het plein, dat de technische en artistieke vooruitgang van de tijd weerspiegelt. In 1825 werd het verbonden met het nieuwe waterkasteel om de watertoevoer naar de Garonne te verbeteren.

De fontein onderging verschillende wijzigingen door de eeuwen heen, waaronder een grote restauratie in 1649 en een interventie in 1720 door de ingenieur Ferrary, die marmerelementen verving en de structuur aanpaste. In de 19e eeuw werd het verplaatst tijdens de herontwikkeling van het plein, vooral tijdens de archeologische opgravingen van de jaren tachtig. Tegenwoordig belichaamt het zowel het hydraulische erfgoed van Toulouse als het artistiek erfgoed van de renaissance, terwijl het stedelijke transformaties overleeft.

Plaats Saint-Étienne, waar de fontein staat, is een belangrijke historische plaats in Toulouse, gekenmerkt door gebeurtenissen zoals de gevechten van de Albigois kruistocht in 1216 of de koninklijke vieringen van de 17e en 18e eeuw. De fontein, oorspronkelijk ontworpen om te voldoen aan praktische behoeften, wordt een symbool van prestige voor de stad. De architectuur, die marmer, brons en steen combineert, weerspiegelt opeenvolgende stilistische invloeden, van Renaissance tot classicisme.

In de 18e eeuw verloor het plein geleidelijk zijn centrale rol ten gunste van de Place du Capitole, maar de fontein bleef een visuele en culturele mijlpaal. Moderne verbouwingen, zoals de oprichting van een ondergrondse parkeerplaats in de jaren tachtig, vereisten de verplaatsing ervan, ook het onthullen van oude en middeleeuwse archeologische overblijfselen. Deze ontdekkingen hebben het begrip van de buurt verrijkt, van de Romeinse bezetting tot de middeleeuwse verstedelijking.

De fontein van het Saint-Étienneplein, een historisch monument in 1925, illustreert de vindingrijkheid van de ambachtslieden van Toulouse, zoals Jean Rancy, Antoine Bachelier of Pierre Affre. De iconografie, die fantastische motieven en klassieke elementen combineert, maakt het een uniek voorbeeld van het zuidelijke hydraulische erfgoed. Het blijft aandacht trekken, getuige Toulouse's turbulente geschiedenis, tussen religieuze conflicten, stedelijke schoonheid en erfgoedbehoud.

Externe links