Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Kerk van St. Croix van Parthenay stamt uit een relikwie van het Ware Kruis, teruggebracht uit het koninkrijk Israël en bewaard tot 1579. Opgericht door Ebbon en Gelduin, heren van Parthenay, werd het oorspronkelijk gebouwd in de buurt van het kasteel voor 1090, vervolgens toevertrouwd aan een hoofdstuk van zeven kanonnen. Het werd in de 12e eeuw herbouwd en geïntegreerd in de versterkte omheining van de stad. Zijn geschiedenis werd gekenmerkt door grote veranderingen, waaronder de wederopbouw van zijn klokkentoren in 1457 door de connétable de Richemont, na schade veroorzaakt door een aardbeving en een orkaan in 1711.

In de 17e eeuw ondernam Karel-Armand de La Meilleraye, hertog van Mazarin, belangrijke werken in het koor tussen 1665 en 1669: boogvorming, vergroting van de apsidiolen en toevoeging van een monumentale altaarstuk. De gevel werd volledig herbouwd in 1781, met stenen uit het gesloopte kasteel om de straat te verbreden. Deze veranderingen weerspiegelen de architectonische en stedelijke evoluties van Parthenay, met behoud van middeleeuwse elementen zoals de 14e eeuwse branden, herontdekt in 1853.

De gisers van Willem VII, aartsbisschop (overleden rond 1401) en zijn vrouw Jeanne de Mathefelon (overleden rond 1415), geclassificeerd als historische monumenten in 1912, getuigen van de rol van de kerk als seigneuriale necropolis. Het gebouw, geclassificeerd in 1994, illustreert bijna zeven eeuwen geschiedenis, het mengen van Romaanse erfgoed, gotische en barokke transformaties en moderne restauraties. De compacte architectuur, met een gewelfd schip in een gebroken wieg en een vierkante klokkentoren, maakt het een opmerkelijk voorbeeld van het religieuze erfgoed van Poitevin.

De kerk van Sainte-Croix was ook het toneel van archeologische ontdekkingen, zoals de twee branden beschutting de verminkte gisters, gerestaureerd in 1880. Deze elementen, gecombineerd met romaanse baaien en een deur naar gebeeldhouwde ramen, benadrukken de artistieke rijkdom van het monument. De restauratiewerkzaamheden tussen 1852 en 1855 hielden dit gebouw, dat nu eigendom is van de gemeente en toegankelijk is voor het publiek, in stand.

Externe links