Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij van Saint-Genis-des-Fontaines, opgericht in de 8e of begin 9e eeuw door Abbé Sentimerus, wordt voor het eerst genoemd in 819. Vernietigd door invallen (waarschijnlijk Norman), werd het herbouwd dankzij een koninklijke daad van Lothaire in 981, markerend zijn vernieuwing onder de bescherming van de Graven van de Roussillon en vervolgens de koningen van Aragon. De kerk, vergroot en gewijd in 1153, illustreert zijn middeleeuwse apogee, terwijl een marmeren klooster, voltooid in 1271, wordt toegevoegd in de dertiende eeuw.

De Franse Revolutie achtervolgde de monniken in 1789, en de gebouwen werden privé of nationaal eigendom. Het klooster, ontmanteld in de 20e eeuw, wordt gedeeltelijk verkocht aan antieke dealers: originele elementen gaan naar de Verenigde Staten (Philadelphia Museum of Art) of het Louvre, terwijl kopieën worden gemaakt. In de jaren tachtig maakte een restauratiecampagne het mogelijk om gedeeltelijk terug te keren naar de site, dankzij de aankoop van de Mesnuls (Yvelines) munten en oude foto's.

De abdijkerk, geclassificeerd als een historisch monument in 1966, behoudt een typisch Romaans plan (een uniek schip, drie apse transept) en barokke altaarstukken. De gevel is beroemd om zijn witte marmeren achterwerk, de oudste gedateerde romaanse sculptuur (begin 11e eeuw). De ossuarium en grafstenen, zoals die van Lady Alisende (1187), getuigen van haar begrafenisrol voor de lokale elites.

Het verval van de abdij, begonnen voor de revolutie, versnelde met zijn secularisering. Conventionele gebouwen, verdeeld over particuliere eigenaren, nu huizen. Alleen het zuidoosten van het klooster, geclassificeerd in 1924, was ontsnapt. Het werk van de jaren 1980-1994 maakte het mogelijk dit ensemble gedeeltelijk te reconstrueren, waarbij originele stukken, kopieën en nieuwe elementen in lokaal marmer werden gekerfd.

De hoofdsteden van het klooster, in de "late roman" stijl (1250-1260), onderscheiden zich door hun hoekige reliëfs en flats, misschien bedoeld om te worden geschilderd. Ze vertegenwoordigen een lokale fauna (tortue, rat, uil) en contrasteren met de verfijning van andere Catalaanse abdijen zoals Serrabone. Het gebruik van polychrome knikkers, typisch voor de regio, versterkt hun originaliteit.

Vandaag, de abdij belichaamt een hybride erfgoed: plaats van eredienst (parochiale kerk), kloostervestige en symbool van de gevaren van het behoud. Zijn geschiedenis weerspiegelt de politieke omwentelingen (Aragonese en vervolgens Franse Roussillon), de religieuze veranderingen (Revolution, secularisering) en de uitdagingen van het behoud van erfgoed in het gezicht van de kunstmarkt.

Externe links