Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De benoîterie van Saint-Pierre-d'Irube is een kleine constructie in de Baskische stijl van arbeiddin, ondersteund door het dorpskerkhof. Zijn oorsprong dateert waarschijnlijk uit de late 16e of vroege 17e eeuw, zoals blijkt uit de grove stenen muren. Dit type gebouw, typisch voor de Labourdin, was bedoeld om de benoîte te huisvesten, een plaatselijk figuur belast met het onderhoud van de liturgische kleding en sieraden van de parochiekerk.

Van 1600 tot 1794 vervulde het huis deze functie voordat het verkocht werd door de gemeente tijdens de Franse Revolutie. Tussen 1820 en 1919 keerde het terug naar zijn oorspronkelijke gebruik, toen de laatste benoît verdween. De architectuur onthult twee verschillende fasen: in het noorden, het oorspronkelijke stenen deel; in het zuiden, een verlenging van de late zeventiende eeuw, gekenmerkt door drie cilindrische pilaren en een baksteen trimmen. De vloer, in houten strips, illustreert de traditionele technieken van arbeidsdiners, met een gevel gevel gericht op het oosten.

Het gebouw, ingeschreven in de historische monumenten in 1991, combineert dus elementen uit de zestiende, zeventiende en achttiende eeuw. Na 1919 beleefde hij verschillende toepassingen, die de transformaties van het lokale leven weerspiegelen. De hybride structuur van steen, baksteen en hout en zijn geschiedenis van aanbidding en revolutie maken het een zeldzame getuigenis van de Baskische taalarchitectuur en de aanpassing aan politieke omwentelingen.

Vandaag de dag is de benoîterie een gemeenschappelijk pand gelegen op 2 Avenue du Labourd in Saint-Pierre-d-Irube (Pyrénées-Atlantiques). De staat van instandhouding en de geschatte locatie ervan (een cartografische precisie die als "passable" wordt beschouwd) onderstrepen het belang van het behoud ervan, vooral omdat dit type gebouw, gewijd aan een specifieke vrouwelijke religieuze functie, zeldzaam is geworden in New Aquitaine.

Externe links