Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Collège Saint-Sauveur de Metz, genoemd in 882, werd oorspronkelijk gebouwd door bisschop Wala als een kerk of kapel aan de rand van het forum. Ze werd een collegiaal onder het episcopaat van Adalberon III (1047-1072), waar ze een hoofdstuk van canons installeerde en uitbreidingswerk uitvoerde. De 11de en 12de eeuwse handvesten bevestigen haar religieuze rol en haar banden met de kerken van Sint-Jacob en Sint-Maria, evenals de begrafenis van Adalberon III ter plaatse. De eigendom van het hoofdstuk, onvoldoende voor het onderhoud, werd aangevuld met donaties, maar het beheer bleef moeilijk, wat leidde tot een vermindering van het aantal canons in 1154 en 1565.

In 1565 werd het college gedeeltelijk vernietigd door militaire orde om strategische redenen in verband met de citadel van Metz. Slechts een kapel van het klooster, getransformeerd in een kerk, bleef tot de 18e eeuw. Ondanks pogingen om de Place Saint-Jacques uit te breiden in 1738 en 1750, verzette het hoofdstuk zich tegen totale sloop. De Franse Revolutie versnelde haar verdwijning: de kerk werd verkocht als nationaal eigendom in 1800, en haar overblijfselen, waaronder de 15e eeuwse capitulaire hal (gemarkeerd door de wapens van paus Pius II), werden geleidelijk afgebroken of hergebruikt, tot hun laatste vernietiging tijdens de Tweede Wereldoorlog.

De enige overgebleven elementen, genoemd als historische monumenten in 1929, zijn overblijfselen van het klooster en de capitulaire hal. Deze overblijfselen, gelegen op 6 rue du Petit-Parijs, getuigen van de late gotische architectuur van het college. Hun geschiedenis weerspiegelt de spanningen tussen religieuze, militaire en stedelijke macht, evenals de revolutionaire en moderne omwentelingen die Metz markeerden. Archeologische en historische bronnen, zoals de bulletins van de Moezelarcheologie Society, documenteren hun evolutie van de Middeleeuwen tot hun bijna totale verdwijning.

Externe links