Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Sint-Maurillekerk, gelegen in Saint-Morillon in Gironde, is gewijd aan Sint-Maurille, bisschop van Angers en discipel van Saint-Martin de Tours. Opgericht in de 12e eeuw, verschijnt het in de archieven van het 14e eeuwse aartsbisdom onder de Latijnse naam Sanctus Maurilius. Oorspronkelijk had het een enkel schip, aangevuld met een zevenzijdige veelhoekige apsis, karakteristiek voor Romaanse kunst. Aan het einde van de 13e eeuw werden twee gewelfde kapellen toegevoegd, terwijl een westelijke poort en een klokkentorenmuur, met typische achthoekige bases van de 14e eeuw, het gebouw voltooide. Een portiek was assistent in de 18e eeuw, en de kapellen werden verlengd aan de onderkant op hetzelfde moment.

In de 19e eeuw ondernam Abbé Simon de Brassens grote restauratiewerkzaamheden in 1822, zoals blijkt uit zijn grafsteen onder de veranda. De klokken, gedateerd 1845, werden geïnstalleerd in de klokkentoren-muur, waarvan baaien ooit een houten balkon voor ringers, nu uitgestorven. De sacristie en een achthoekige kast werden ten noordoosten van de kapel gebouwd, terwijl een gotisch venster werd doorboord om het 15e eeuwse eucharistische kabinet te verlichten. Het gebouw, gekenmerkt door interieur decoratie campagnes in de 19e en 20e eeuw, werd volledig vermeld als historische monumenten in 2008.

De romaanse iconografie van de kerk, met name de modillen van de apsal cornice (late XII een vroege XIIIe eeuw), illustreert moraliserende thema's zoals hoofdzonden. Binnen bevinden zich een Italiaans barok altaar (1828) gewijd aan Saint Roch, beschermheilige tegen de pest, evenals een groot altaar van Claude Fournier (1692), wiens maagd met het kind werd gestolen in 1975. De kapel van de Maagd huizen 15e en 18e eeuw standbeelden, terwijl 19e eeuwse glas-in-lood ramen, ondertekend Gustave Pierre Dagent, vertegenwoordigen Saint Maurille, Saint Roch en Notre-Dame de Lourdes.

De kerk bewaart ook sporen van de seigneurie van Montesquieu, wiens wapenschild (1755) op een fragment van een begrafenisliter verschijnt. De 19e-eeuwse doopvonten en drie schilderijen van de plaatselijke kunstenaar Pierre-Gaston Rigaud (1903), die het parochieleven illustreren, completeren dit erfgoed. De schilderde decoraties van het koor, gedeeltelijk gewist in de 20e eeuw, en de sculpturen van de hoofdsteden, zonder historisch verhaal, getuigen van de esthetische en liturgische transformaties van het gebouw door de eeuwen heen.

Externe links