Bouwperiode Moyen Âge (≈ 1125)
Creatie van de granietsarcofaag.
21 juillet 1933
Historische monument classificatie
Historische monument classificatie 21 juillet 1933 (≈ 1933)
Officiële bescherming bij ministerieel decreet.
Début XXe siècle
Merovingische hypothese
Merovingische hypothese Début XXe siècle (≈ 2004)
Naamsvermelding besproken door historici.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
De sarcofaag (geval AT 24): indeling bij decreet van 21 juli 1933
Kerncijfers
Saint Bômer - Lokale religieuze figuur
Geassocieerd met een gewelddadige dood ter plaatse.
Oorsprong en geschiedenis
De sarcofaag van de Thomassière is een middeleeuwse begraafplaats gegraven in een blok graniet, gelegen 2 km ten oosten van de stad Lonlay-l'Abbaye, in het departement Orne. Dit monument, bijgenaamd "de graftombe van de chef," bevindt zich op de plaats bekend als de Thomassière en onderscheidt zich door zijn monolithische structuur, groter dan een meter boven de grond. De binnenmuren, gesneden in scherpe hoeken, en de bodem smaller dan de opening suggereren een zorgvuldig ontwerp, hoewel zijn deksel is nu verdwenen.
Volgens historische bronnen wordt deze sarcofaag geassocieerd met de gewelddadige dood van Sint-Bomer, gedood door drie lokale heren. Hoewel sommige vroege 20e eeuwse historici het beschouwden als een Merovingische begrafenis, bevestigde zijn classificatie als historische monumenten in 1933 zijn erfgoed belang. Het eigendom behoort nu tot de gemeente Lonlay-l'Abbaye, en de staat van instandhouding blijft een zeldzame getuigenis van middeleeuwse begrafenispraktijken in Normandië.
De sarcofaag wordt beschreven in gespecialiseerde publicaties, zoals het Bulletin de la Société préhistorique de France (1931), waarin de architectonische kenmerken worden geanalyseerd. De lijst in de inventaris van historische monumenten (Mérimée basis) en de precieze locatie, hoewel beschouwd als middelmatig (niveau 5/10), maken het een toegankelijke site, hoewel weinig bekend bij het grote publiek. De regio, gekenmerkt door een dicht religieus en uitvaart erfgoed, biedt een historische context waarin dit soort monumenten de overtuigingen en riten van de middeleeuwen illustreert.