Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Château de Dampierre, gelegen in het departement Aube in de regio Grand Est, is een emblematisch gebouw dat voornamelijk in het derde kwart van de zeventiende eeuw is gebouwd, volgens de plannen van de beroemde architect François Mansart. Het wordt onderscheiden door zijn 15e eeuwse veranda met vier ronde torens, overblijfsel van een oud verdedigingssysteem met inbegrip van een ophaalbrug, en door een 40-meter lange huis body, ingericht met fronted ramen en een mansard dak versierd met vlam vazen. Het landgoed, geclassificeerd als een historisch monument in 1929, omvat ook een chatelet, een waterspiegel en een terras dat de elementen van het park verbindt.

De seigneurie van Dampierre heeft de eeuwen doorkruist in de handen van nobele families: eerst de Dampierre, Châtillon-Dampierre, dan de Lannoy door afdaling. In 1526 ging het landgoed over naar de Picot de Dampierre (opgericht in markiesat in 1645), voordat het in de 19e eeuw werd overgedragen aan de La Rochefoucauld van Estissac. In de 20e eeuw veranderde het kasteel meerdere malen van eigenaar: in 1907 overgenomen door de burggraaf Jean Beuret (die er belangrijke restauratiewerkzaamheden uitvoerde), werd het in de jaren dertig verkocht aan de Picot de Moras d'Aligny, die het tot 2021 bewaarde. Een laatste eigendomsoverdracht vond plaats in 2022.

Het kasteel illustreert de architectonische evolutie van aristocratische woningen, waarbij middeleeuws erfgoed (de 15e eeuwse veranda) en het Franse classicisme (de 17e eeuwse structuur) worden gemengd. Het park, met zijn waterspiegel en goed vallende in de Dawn, weerspiegelt het landschap belang van seigneuriale landgoederen. De elementen die beschermd worden door de 1929 classificatie omvatten de gevels, het frame, de eretrap, de gewelfde keuken, evenals de kastanje en de toegangspoort, die de erfgoedrijkheid van de site weerspiegelt.

Externe links