Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het gebouw aan de 29 rue Danielle-Casanova (voormalige Rue Neuve-des-Petits-Champs) maakt deel uit van een complex gebouwd in het begin van de achttiende eeuw, tijdens de verstedelijking van Place Louis-le-Grand. Het land werd rond 1699 door de koning overgedragen aan de wethouders van Parijs en werd tussen 1702 en 1707 overgenomen door financiers en speculanten. Jules Hardouin Mansart, architect van de Koningsgebouwen, kreeg verschillende percelen voor 1699, waaronder die van het huidige nummer 17 tot 27 van de straat. Na zijn dood in 1708 zette zijn weduwe de verkoop van grond en de bouw van gebouwen voort, die duurde tot 1715.

Verschillende gebouwen werden in paren gebouwd, zoals 29 en 31 (voorheen 97 en 99) of 25 en 27 (voorheen 93 en 95). Beroemde architecten, zoals Jacques Mazière voor de n°21 (voormalig 89) en Germain Boffrand voor de n°33 (voormalig 101). Deze gebouwen, oorspronkelijk bedoeld om koninklijke ambtenaren te huisvesten, hadden een typische organisatie: begane grond gewijd aan stallen, kelder voor bedienden, en edele vloeren met paneel lounges. De trap, vaak geretoucheerd in de 19e eeuw, behoudt soms hun originele hellingen.

Tussen 1837 en 1842 werden deze gebouwen gekocht of gekocht door een veiling, wat een fase van herontwikkeling markeerde die nu zichtbaar is. De gevels op straat behouden hun 18e-eeuwse stijl, terwijl de gevels op het hof aansluiten bij latere transformaties, met name onder Louis-Philippe. Deze veranderingen komen tot uiting in de gemeenschappelijke ruimten, zoals check-passes en vestibules. Het ensemble, ingeschreven in de Historische Monumenten in 1998, illustreert de architectonische en sociale evolutie van deze Parijse wijk, van de koninklijke speculaties van de vroege achttiende eeuw tot de aanpassingen van de negentiende eeuw.

Externe links