Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Méry-sur-Oise ontstond in de 14e eeuw, toen Pierre I van Orgemont, Kanselier van Frankrijk, een fort oprichtte tussen 1375 en 1389. Een ondergrondse kamer, die blijft, getuigt van deze periode. Koning Charles V verbleef er vaak, en Pierre d'Orgemont bleef de Grote Kronieken van Frankrijk schrijven. De seigneury kwam vervolgens in handen van zijn nakomelingen, waaronder Nicolas d'Orgemont, die betrokken waren bij een Bourgondische plot in 1417, voordat hij in beslag werd genomen en vervolgens terugkeerde.

In de 16e eeuw herbouwde Claude d'Orgemont, geruïneerd door de godsdienstoorlogen, bijna volledig het kasteel rond 1584. Ondanks financiële problemen, houdt hij een slopende levensstijl. In 1597 werd het landgoed verkocht aan Antoine I van Saint-Chamans, dicht bij Hendrik IV, die versierd met kunstwerken en luxe decoraties. Zijn petit-neve, François II de Saint-Chamans, ondernam grote restauraties in 1697, met een zuidelijke gevel van klassieke stijl.

In de 18e eeuw, het kasteel doorgegeven aan de Molé en Lamaonion families door alliantie. Bonne-Félicité Bernard, echtgenote van Mathieu-François Molé, bestelt landschappen met hulp van Buffon. Tijdens de Revolutie ontsnapte het landgoed en werd doorgegeven aan Félicité Molé, die trouwde met Pierre-Christian de Lamonion. Deze laatste verandert Franse tuinen in een Engels park. In 1823 huwde Marie-Louise de Lamonion met Adolphe de Ségur, die tot 1976 de afstamming van Ségur-Lamonion beviel.

Het kasteel, geregistreerd als historisch monument in 1937, werd in 2004 door de gemeente gekocht nadat het behoorde tot Vivendi. Tegenwoordig is er een hotel- en seminariecentrum gevestigd, terwijl het gedeeltelijk geclassificeerde park toegankelijk blijft voor het publiek. Zijn geschiedenis weerspiegelt de politieke en sociale omwentelingen van het Île-de-France, van de godsdienstoorlogen tot de industriële revolutie.

De site diende ook als een filmische setting, met name voor When to Pass the Pheasants (1965) en Chocolate (2016), met Omar Sy. De overblijfselen van 19e-eeuwse landschapsontwikkelingen, zoals de experimentele botanische tuin ontworpen door Pascal Cribier, blijven ondanks een onregelmatig onderhoud.

Externe links