Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Nice's natuurhistorisch museum, bijgenaamd Barla Museum door de lokale bevolking, werd geboren in 1846 onder leiding van Antoine Risso, leider van de Niçois Naturalist School. Oorspronkelijk geïnstalleerd in Place Saint-François, presenteerde hij de collecties van Jean-Baptiste Verany: vogels, weekdieren, mineralen en fossielen, voornamelijk uit de regio. Dit gemeentelijk museum, dat destijds een van de rijkste in Europa was, weerspiegelde het enthousiasme voor de natuurwetenschappen in een intellectueel bruisende Nice.

In 1863 werden de collecties van Vérany overgebracht naar het pand van Jean-Baptiste Barla, Place Garibaldi, waar ze samensmolten met zijn eigen werken: 7.000 schimmels paddestoelen, 1.500 gedroogde vissen en zorgvuldig gedocumenteerde graslanden. Barla verliet de stad samen in 1896, met inbegrip van de bibliotheek en gebouwen. Het museum breidde zich aan het begin van de 20e eeuw uit met een nieuwe glazen vleugel op Risso Boulevard, alvorens een overstroming in 1994 die de reserves gedeeltelijk beschadigde, zonder onomkeerbaar verlies dankzij snelle mobilisatie.

Tegenwoordig bewaart het museum meer dan een miljoen exemplaren van de Middellandse Zee, Zuid-Amerikaans of Afrikaans in kleine gebouwen (150 m2 blootstelling). Ondanks de verplaatsingsprojecten in een Cité des Sciences et de la Nature (gerapporteerd sinds 2013) blijft het een pijler van het onderzoek naar de mediterrane biodiversiteit. De missies combineren behoud, studie van collecties, verrijking door gerichte bemonstering, en verspreiding via tentoonstellingen, een digitale hub, en partnerschappen zoals die met Phoenix Park.

Het museum onderscheidt zich door zijn pinacoteca (4.000 aquarellen van Vincent Fossat) en zijn calycotheek (unieke vormen van paddestoelen), getuigenissen van het samenwerkingsverband tussen natuurkundigen uit de 19e eeuw. Gerangschikt Museum van Frankrijk, trekt het jaarlijks bijna 168.000 bezoekers (cijfers van 2007), ondanks de ontoereikende infrastructuur. De reikwijdte ervan is gebaseerd op de synergie tussen historisch erfgoed en hedendaagse milieubeschermingskwesties.

De regio Nice, een biogeografisch kruispunt tussen de Alpen en de Middellandse Zee, biedt een uitzonderlijke studieplaats voor het museum. De collecties hebben betrekking op de zootheek (vertebraten/invertebraten), fytotheek (herbachtige dieren), geotheek (mineralen/fossielen) en zeldzame wetenschappelijke documentatie. Het project, geïnspireerd door modellen als Straatsburg of Toulouse, heeft tot doel een cultureel centrum te creëren dat onderzoek, pedagogie en toerisme combineert, overeenkomstig de nationale aanbevelingen inzake wetenschappelijke verspreiding.

Externe links