Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Komedie van Parijs - Parijs 9e à Paris 1er dans Paris 9ème

Patrimoine classé
Théâtre
Théâtre ou salle de spectacle de Paris
Paris

Komedie van Parijs - Parijs 9e

    42 Rue Pierre-Fontaine
    75009 Paris 9e Arrondissement
Comédie de Paris - Paris 9ème
Comédie de Paris - Paris 9ème
Comédie de Paris - Paris 9ème
Comédie de Paris - Paris 9ème
Comédie de Paris - Paris 9ème
Comédie de Paris - Paris 9ème
Crédit photo : MOSSOT - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

XIXe siècle
Époque contemporaine
1900
2000
décembre 1929
Inauguratie onder de naam *Menus-Plaisirs*
1941
Verandering van richting onder Jacques Valois
1955
Renovatie en nieuwe naam: *Comédie de Paris*
1974
Opening van het "Love Theatre"
1981
Herstel door Gérard Maro
31 juillet 1991
Classificatie van de gevel
2008
Uitvoerende leiding door Jean-Pierre Bigard
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Façade (zaak AD 4): boeking bij beschikking van 31 juli 1991

Kerncijfers

Georges-Henri Pingusson - Architect Ontwerper van het scheepsbouwgebouw
Marcel Tallien - Eerste directeur (1929) Start de muziekhal van 10 uur*
Raymond Hermantier - Directeur (1950) Monte Marie Stuart en Lysistrata
Gérard Maro - Directeur (1981-1995) Rehabiliteert de theaterruimte
Jean-Pierre Bigard - Directeur sinds 2008 Ook leidt het ijspaleis
Damia - Aanbevolen kunstenaar (1930) Voert uit in de Menu's-Plaisirs

Oorsprong en geschiedenis

La Comédie de Paris, 42 rue Pierre-Fontaine in het 9e arrondissement, is een iconische showroom van het Parijse cultuurlandschap. Het werd in december 1929 ingehuldigd onder de naam Menus-Plaisirs door architect Georges-Henri Pingusson, en werd geïnspireerd door de feestelijke diensten van de Franse monarchie. Deze plek, oorspronkelijk gewijd aan muziekhal met artiesten als Damia of Jean Sablon, evolueert naar theater en humor onder verschillende richtingen.

Het hernoemde het Humor Theater voor de Tweede Wereldoorlog, het herbergt songwriters zoals René Dorin of Noël-Noël. In 1941 introduceerde Jacques Valois klassiek theater met werken van Shakespeare, Oscar Wilde of Machiavel, gespeeld door de Jonge Columbiaanse groep. Na de oorlog verzamelde Raymond Hermantier stukken als Marie Stuart (1951) of Lysistrata met Rosy Varte, voor een complete renovatie in 1955 die haar veranderde in Comédie de Paris en vervolgens een theater in Essai.

In de jaren 60-1970 veranderde de zaal meerdere malen in roeping: New Théâtre-Libre (1967), Studio-Théâtre (1968), daarna Love-Théâtre (1974), een tijdelijk erotisch theater. Gérard Maro rehabiliteerde haar in 1981 door programmeurs als Labiche, Pagnol of Brecht. Sinds 2008 maakt Jean-Pierre Bigard er een tempel van humor en one-man-show van, met behoud van het architectonisch erfgoed, waarvan de gevel sinds 1991 als historisch monument wordt geclassificeerd.

De Comédie de Paris maakt nu deel uit van het netwerk van geassocieerde Parijse Theaters, waar 50 privétheaters samenkomen. De geschiedenis weerspiegelt de veranderingen in de Parijse podiumkunsten, van muziekhal naar cafétheater, inclusief gedurfde ervaringen zoals erotisch theater en hedendaagse creaties.

Tot de hoogtepunten van de jaren 2000 behoren Shakespeare, de uitdaging (2001), The Vaginal Monologen (2002), en de eenmansshows van Jérôme Commander en Malik Bentalha. De huidige programmering mixt humor, klassiek theater en originele creaties, die haar reputatie als een eclectische en dynamische plaats volhouden.

Externe links