Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het paleis, 8 rue du Faubourg-Montmartre in het 9e arrondissement van Parijs, is een culturele plaats van vele facetten. In 1912 inhuldigd als bioscoop onder de naam Gaumont Color, werd het al snel een veelzijdige ruimte, die van bioscoop naar muziekzaal verhuisde, daarna naar theater en nacht in Parijs. De geschiedenis wordt gekenmerkt door architectonische transformaties en veranderingen van de roeping, die de evolutie van de vrije tijd en de Franse samenleving in de twintigste eeuw weerspiegelen.

In 1921 kocht de ondernemer Léon Volterra de kamer en hernoemde het tot Société anonyme de music-hall et de cinéma Eden. Onder zijn leiding, dan die van Maurice Maréchal, herbergt de site operettes en tijdschriften, zoals La Chaste Suzanne (1921) of La Revue du Canard Enchaîné (1922). In 1923 maakten Oscar Dufrenne en Henri Varna het Palace Music-Hall, beroemd om zijn gedurfde tijdschriften, zoals All Women (1923), die dicht bij het verbod voor beledigende moraal kwamen. Het succes is onmiddellijk, het aantrekken van sterren als Maurice Chevalier en de Dolly Zusters.

De periode 1923-1933, onder Dufrenne en Varna, markeerde de gouden eeuw van het paleis als muziekhal. De weelderige tijdschriften, zoals Oh, de mooie meisjes (1923) of Nudist De plaats wordt een symbool van het Parijse nachtleven, gastvrije internationale sterren en avant-garde shows. In 1931 veranderde het paleis tijdelijk in een bioscoop en maakte experimentele films. De moord op Dufrenne in 1933, onopgelost, maakte een einde aan dit rijke tijdperk.

Na de Tweede Wereldoorlog werd het paleis weer een bioscoop voordat het in de jaren zeventig werd verlaten. In 1973 koos Michel Guy, toen minister van Cultuur, hem als gastheer voor het herfstfestival en experimentele shows. Van 1975 tot 1978, onder leiding van Pierre Laville, wijdde hij zich aan theater. Gerangschikt een historisch monument in 1976 voor zijn hal en decoraties, de site is gered van ruïne.

In 1978, Fabrice Emaer, figuur van de Parijse nacht, kocht het paleis en maakte het een legendarische nachtclub geïnspireerd door de New York Studio 54. Met zijn rode en gouden avonden, modeshows (Kenzo, Lagerfeld) en concerten (Grace Jones, Prince, Gainsbourg) wordt het Paleis de tempel van feest, discomuziek en homocultuur. Roland Barthes beschrijft hem als een plek van "synthese" waar theater, moderniteit en collectieve dronkenschap samengaan. De eclectische klantenkring omvat beroemdheden als Andy Warhol, Mick Jagger of Yves Saint Laurent.

De sluiting in 1982, gevolgd door de dood van Emaer in 1983, markeerde de achteruitgang van het paleis. De plaats veranderde meerdere keren van handen in de jaren 1980-1990, hosting techno en huisfeesten (Franse Kiss, Gay Tea Dance), maar leed aan financiële problemen en administratieve sluitingen. In 1996 werd het definitief gesloten en achterhaald. In 2006 werd hij door de gebroeders Vardar opgepikt en in 2008 heropend als showroom, gastvrije humoristen (Valérie Lemercier, Florence Foresti) en tentoonstellingen (David Bowie, Michel Polnareff).

Externe links