Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Rennaisetoren, ook wel de Marshaltoren genoemd, is een overblijfsel van de middeleeuwse muren van Laval, gebouwd in de 13e eeuw. Het werd herbouwd in 1458 in opdracht van André de Loheac, maarschalk van Frankrijk onder Karel VII, in het kader van de oorlog in Bretagne. Hij diende als tweede kerker voor Bretagne, aangepast aan de kanonnen van die tijd. Het domineerde de sloten gevoed door de Ratel Creek, waarvan de wateren werden vastgehouden door een dam bij Mayenne.

In 1598 werd op deze dijk een molen gebouwd, maar de aanhoudende overstromingen werden pas in 1688, na de verkoop van de molen van Chiffolière, opgelost. De toren diende als een arsenaal tot 1837, beschutting een poeder doos. Het behoudt vier niveaus: een platform, een gewelfde kamer, een kerker en een wachtkamer, evenals een deel van de uitkijktoren pad en de wal verbonden met de rennaise poort, vernietigd in 1712.

De Rennaise poort, beschermd door twee torens en een ophaalbrug, was een strategisch punt op de Rennes weg. De bekentenissen van 1407 en 1444 vermelden zijn verdedigers, zoals Jehan Ouvrouin of Olivier de Feschal, die zich verzetten tegen de Engelse aanvallen. De schade van de oorlog, vooral in de straten bij de deur, werd gedocumenteerd in 1452. De toren, 23 meter hoog en 15 breed, symboliseert de middeleeuwse militaire architectuur aangepast aan de opkomende artillerie.

Er zij op gewezen dat een andere toren van Renaise, bekend als Le Paradis aux Biques, gelegen in Montsûrs, in 1925 als historisch monument werd aangemerkt. De ene in Laval, hoewel verbonden met de lokale militaire geschiedenis, mag niet worden verward met de laatste.

Externe links