Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Napoleontische bank van Sommerau, gelegen in het Grote Oosten, dateert uit het 3e kwart van de 19e eeuw. Dit type Elzas monument, typisch voor de 19e eeuw, werd aanvankelijk gebruikt als tussenstop voor boeren die markten bezoeken. Vrouwen legden hun zware manden op de berg, terwijl mannen daar hun kappen hingen. Deze banken werden vaak begeleid door linden om schaduw te bieden, en zijpilaren om de rest of het opnieuw plaatsen van ruiters te vergemakkelijken.

Deze banken werden gebouwd in twee grote golven in de Elzas. De eerste, in 1811-1812, werd geïnitieerd door de prefect Adrien van Lezay-Marnésia om de geboorte te vieren van de zoon van Napoleon I, de koning van Rome. De gemeenten financierden de Nabiele Bänk ("Napoléon's banks"), hoewel sommigen weigerden op grond van onvoldoende grond. Een tweede golf vond plaats in 1853, onder impuls van de prefect Auguste-César West en Keizerin Eugénie, echtgenote van Napoleon III. Deze keer nam het departement de kosten over, bouwde 448 Vogezen zandstenen banken om de lokale economie na de crisis van 1846-1848 te doen herleven.

De bank van Sommerau, ingeschreven bij de Historische Monumenten in 1988, illustreert deze traditie. Tijdens de Duitse annexatie na 1870 werd hun interview verwaarloosd, vervolgens in 1910 opgegeven, als achterhaald beschouwd door de komst van de wagens. Ondanks de vernietiging blijven sommige banken vandaag de dag beschermd sinds de jaren tachtig. Sommerau, gevestigd op CD 817, getuigt van dit unieke landelijke en herdenkings erfgoed.

Dit monument, eigendom van het departement Bas-Rhin, weerspiegelt zowel een sociaal nut als een politieke dimensie, verbonden aan de Napoleontische regimes. Door zijn inscriptie in 1988 kon het bewaard blijven, terwijl de meeste Elzasische bankrestaurants in de loop der tijd verdwenen zijn.

Externe links