Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Notre-Dame-des-Anges, ook bekend als Notre-Dame-de-l'Assomption, werd gebouwd rond 1210 als onderdeel van een Augustijnse abdij in Angles, Vendée. Deze priorij, gesticht aan het einde van de 11e eeuw (ongeveer 1075-1080) door Willem de zoon van Herbert om te vechten tegen Viking invasies, gehuisvest reguliere canons van Sint Augustinus. Na de verkiezing van de eerste abdij, Pierre Mesnard, werd de abdij in 1342 in een abdij veranderd.

Het schip, een engelachtige gotische stijl (eind 12e eeuw begin 13e eeuw), onderscheidt zich door zijn geribbelde koepels en zijn uitzonderlijke breedte van 11,40 meter, misschien geïnspireerd door oosterse architectuur via Richard Lion's Heart of Savary de Mauléon. De restauraties van de 17e en 19e eeuw, na gedeeltelijke instortingen, veranderden bepaalde elementen (overstijging van de muren, toevoeging van uitlopers), terwijl het behoud van de middeleeuwse resten als een atlante in de zuidelijke absidiole. De lokale legende roept een waterspuwer op die door bisschop Martin wordt versteend, om "de schoonheid te absorberen" van jonge meisjes die onder haar passeren.

In 1913 werd een historisch monument gebouwd, de kerk is nu het enige overblijfsel van de abdij, de andere gebouwen zijn verkocht als nationaal eigendom in 1791. De restauraties van de 19e eeuw, met inbegrip van de restauratie van de sculpturen van het koor en de toevoeging van een twee-delig dak, maakten het behoud ervan mogelijk. Het gebouw, eigendom van de gemeente, blijft een actieve plaats van eredienst binnen de parochie van Notre-Dame de Lumière.

De abdij, oorspronkelijk ontworpen als een economisch en religieus centrum in het licht van Viking bedreigingen, werd beheerd door de handel abt uit de 16e eeuw, wiens laatste algemene boer was de vader van generaal Belliard. De godsdienstoorlogen eindigden het kloosterleven, waardoor de kerk een parochierol kreeg. Het originele Latijnse kruisplan, met transept geflankeerd door absidiolen en Benedictine klokkentoren, wordt slechts gedeeltelijk bewaard.

De westelijke gevel, versterkt in de 17e eeuw na een instorting, verbergt nu twee blinde poorten rondom de centrale poort. De huidige grond, verhoogd met een meter, maskert de basis van de originele kolommen. Ondanks de vernietiging, de kerk bewaart Romaanse elementen (plotselinge arm van de transept, koepel op hangers) en gotiek (definieer met koepels), getuigen van zijn architectonische evolutie over bijna vijf eeuwen.

Externe links