Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Jardin des Plantes, gelegen in het 5e arrondissement van Parijs, vindt zijn oorsprong in Neolithicum als een rivierverbinding tussen de Bièvre en de Seine. In de 16e eeuw onderwees Nicolas Houël plantkunde op moerasachtige landbouwgrond. In 1626 creëerde een koninklijk bevelschrift de Koninklijke Tuin van Geneeskrachtige Planten onder leiding van Guy de La Brosse, ingehuldigd in 1640. Deze tuin, bedoeld voor het bestuderen van planten voor medische studenten, wordt een afhankelijkheid van de kroon onder de naam Koningstuin.

In de 18e eeuw veranderde Georges-Louis Leclerc de Buffon, die van 1739 tot 1788, de site radicaal in een groot wetenschappelijk centrum, dat zijn grip uitbreidde en kassen, een doolhof en een menagerie toevoegde. De Franse Revolutie hernoemde de Jardin des plantes de Paris in 1793 en stichtte het National Museum of Natural History, onder auspiciën van wetenschappers als Bernardin de Saint-Pierre en Daubenton. De menagerie, die in hetzelfde jaar werd gecreëerd, verwelkomde de dieren van de koninklijke menagerie van Versailles.

De 19e eeuw markeerde een architectonische en wetenschappelijke expansie: de bouw van de galerijen van Mineralologie (1837), Zoologie (1889, nu Grote Galerij van Evolutie), en Paleontologie (1898), evenals metalen kassen (1836). De tuin is ook verrijkt met thematische gebieden zoals de Botanische School (André Thouin), de Alpentuin (1931) en de Ecologische Tuin (1932). Gerangschikt een historisch monument in 1993 en een UNESCO World Heritage Site in 2024, de site combineert nu behoud, onderzoek en openheid voor het publiek.

De Jardin des Plantes herbergt historische exemplaren, zoals een robin boom geplant rond 1610 of een plataan van 1785, evenals ondergrondse infrastructuur (Lutetiaanse kalksteengroeve). De landschapsorganisatie combineert een perspectief met de Franse (X-VIIth De Bièvre, ooit de tuin overgestoken, was bedekt in de 19e eeuw, waardoor er plaats was voor straten en laboratoria.

De huishoudkunde, de op één na oudste dierentuin ter wereld, illustreert de evolutie van de zoölogische praktijken, van de beknopte kooien van de achttiende eeuw tot moderne infrastructuur zoals de volière (1889). De tuin speelt ook een culturele rol, geïnspireerd door literaire en artistieke werken, en draagt bij aan het behoud van biodiversiteit (bijenhotels, ecologische tuin). Vandaag de dag blijft het een emblematische plaats van wetenschap, natuurlijke geschiedenis en Parijse erfgoed.

Toekomst

Naast de groene ruimtes van een tuin (parterres, botanische ruimtes, bomen, Engelse tuin, enz.), is er ook een menagerie, kassen, en wetenschappelijke tentoonstellingsgebouwen die het Museum noemt "galleries" (de galerie van de Mineralologie fungeert dus als een museum van mineralogie en de galerie van de paleontologie, bijvoorbeeld, is een museum van paleontologie).

Externe links