Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Fort Schoenenburg, gelegen op de grens van de gemeenten Hunspach en Ingolsheim in de Nederrijn, is een artillerie structuur van de Maginot Lijn, gebouwd tussen 1930 en 1935. Ontworpen om vijandelijke aanvallen te weerstaan, heeft het acht blokken (zes slagblokken en twee ingangen), verbonden door drie kilometer ondergrondse galeries uitgerust met een geëlektrificeerde spoorweg. Het was gepland voor 600 man en gehuisvest een zelfstandige elektrische fabriek, munitie winkels, een barakken, en een krachtige ventilatie systeem tegen gevechtsgassen, lering uit de lessen van de Eerste Wereldoorlog.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog speelde Fort Schoenenburg een belangrijke rol in de gevechten in juni 1940. Tussen 14 en 25 juni vuurde hij 13.388 granaten af, bestand tegen Duitse bombardementen (56 420 mm schalen, 3.000 150 mm schalen, enz.) tot 1 juli 1940, zes dagen na de wapenstilstand, in opdracht van het hoge commando. Beschadigd door Duitse sabotage in 1945, werd het gerepareerd aan het begin van de Koude Oorlog voordat het werd verlaten in 1968.

Sinds 1982 beheert de Vereniging van Vrienden van de Maginot Lijn van de Elzas de site, gerestaureerd in dezelfde staat in 1939. In tegenstelling tot andere musea presenteert Schoenenburg geen extra wapens: het biedt een authentieke onderdompeling in de levensomstandigheden van de soldaten, met geluidsambities en een koers van 3 tot 30 meter onder de grond. In 1992 won hij een historisch monument in het Franse Favoriete Monument.

De structuur onderscheidt zich door zijn innovatieve defensieve architectuur. De vechtblokken (of "fronten"), 1500 meter van de ingangen (de "achteren"), werden verbonden door een galerie met een spoor van 60 cm voor het vervoer van munitie. Elk blok had een specifieke rol: 75 mm torentjes (blokken 3 en 4), 81 mm mortieren (blok 5), of infanterie kazematten (blokken 1 en 6). De ondergrondse fabriek, het hart van het fort, gehuisvest vier 165 pk Diesel Sulzer generatoren, in staat om het ensemble te voeden in autonomie.

De verdedigingssystemen omvatten ook GFM klokken (machinegeweer kanonnier), gasfilters, en een geheime nooduitgang verborgen in het bos. Het commando plaatste centrale informatie van de waarnemingsposten om de schietpartij te leiden. Na 1945 werd het fort gemoderniseerd tijdens de Koude Oorlog, maar zijn verdedigingsroeping eindigde in 1968. Vandaag laten de bezoeken, van ongeveer twee uur, toe om dit meesterwerk van militaire techniek te ontdekken, getuige van de geschiedenis van de twintigste eeuw.

Externe links