Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Onze Lieve Vrouw van Pitié, in Marignane, is een belangrijke archeologische site van de IJzertijd in de Provence. Gebouwd in de vierde eeuw voor Christus, illustreert het een georganiseerde menselijke bezetting rond een versterkte habitat, gestructureerd in drie verschillende eilanden. Dit protohistorische dorp, omringd door torenmuren, weerspiegelt een sedentaire en hiërarchische samenleving, typisch voor het tweede ijzeren tijdperk in het zuiden van Gallië. De opgravingen onthulden een verscheidenheid aan keramische meubels, waaronder pseudo-attische stukken, massaliet amforen en zwarte vernisvazen, waaruit de mediterrane handel blijkt.

De site werd verlaten in het begin van de 2e eeuw v.Chr., om redenen nog steeds onbekend, markeren het einde van zijn defensieve en residentiële rol. In de 17e eeuw werd er een kapel gewijd aan Notre-Dame de Pitié gebouwd in 1636, gedeeltelijk hergebruikt de oude overblijfselen. Het oppidum heeft in 2004 een historisch monument dat nu al zijn archeologische overblijfselen behoudt, beschermd door de gemeente. De staat van instandhouding en het meubilair bieden waardevolle inzichten in de levenswijze en de netwerken van uitwisselingen van de zuidelijke Gallische bevolking voor Romanisering.

De opgravingen benadrukten vier opeenvolgende fasen van de bezetting, die een architectonische en sociale evolutie over bijna twee eeuwen onthulden. Het wall, een centraal element van de verdediging, evenals de bijbehorende torens, onderstreept het strategische belang van de site in een gebied gekenmerkt door massale (Griekse) invloeden en lokale dynamiek. De afwezigheid van hedendaagse geschreven bronnen maakt materiële artefacten, zoals geïmporteerde keramiek, essentieel om de geschiedenis van deze plaats te reconstrueren.

De locatie van het pappidum in de buurt van het huidige Marignane suggereert een controle van de communicatieroutes tussen de Berre vijver en het Provençaalse achterland. Deze geografische positionering, in combinatie met de diversiteit van meubilair, bevestigt haar integratie in de mediterrane economische netwerken, en onthult tegelijkertijd een hybride materiële cultuur, waarbij lokale tradities en externe bijdragen worden gemengd. De 17e eeuwse kapel, hoewel na bijna twee millennia, getuigt van een symbolische continuïteit van de site in het lokale religieuze en gedenkteken landschap.

Externe links