Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Placard Cave, gelegen aan de linkeroever van de Tardoire in Vilhonneur (Charente), is een uitgestrekte 17 meter lange holte, ontdekt in de 1868-1880 door Jean Fermond. Het werd onderzocht door verschillende archeologen, waaronder Abbés Bourgeois en Delaunay, toen Arthur de Maret, die Mosterian, Solutrian en Magdalenian niveaus geïdentificeerd, evenals Neandertalian en Homo sapiens botten met sporen van begrafenispraktijken.

De opgravingen onthulden een complexe stratigrafie, met lagen die dateren uit de Mousterian (Medium Paleolithic) aan de Magdalenian (Upper Paleolithic). In 1990 werden solutrene pariëtale gravures ontdekt, waaronder voorstellingen van dieren (paarden, ibex, saiga antilope) en symbolische tekens. Deze werken, gedateerd ongeveer 20.000 jaar, getuigen van een verfijnde artistieke expressie.

De grot heeft een rijke archeologische meubels geleverd: vuursteen gereedschap (laurel blad tips, schrapers), bot objecten en rendier hout (sagaies, stuwraketten, garnering), en diverse wilde dieren resten. Een historisch monument werd in 1989 opgericht en is nu voor het publiek toegankelijk via reservering, na ontwikkeling gefinancierd door de afdeling Charente.

De ontdekkingen van de Placard speelden een sleutelrol in de wetenschappelijke debatten van de 19e eeuw, waaronder het bestaan van begrafenispraktijken in het Paleolithicum. Het werk van Abbé Henri Breuil, gedeeltelijk gebaseerd op deze site, hielp om de onderverdelingen van de Upper Paleolithic tijdens het Congres in Genève in 1912 te definiëren.

Een van de opmerkelijke objecten zijn een rendierpalm, gegraveerd met bovids, "placard-achtige tekens" (symbolen in accolade) vergelijkbaar met die in andere grotten zoals Pech Merle of Cosquer, en artefacten in dierlijke harde materie, met inbegrip van stokken gebeeldhouwd als rituele objecten. De grot blijft een referentie voor de studie van de Solutrean en Magdalenian in Europa.

Externe links