Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Château de Villeconin, ook bekend als Manoir des Ardenelles, vond zijn oorsprong aan het einde van de 14e eeuw, toen Gérard de Montaigu, dicht bij koning Karel V, het landgoed in 1372 om het een herenhuis te maken. De laatste, verrijkt met koninklijke gunsten, trouwde met Biette de Cassinel, voormalig minnares van Charles V, en veranderde een eenvoudige boerderij in een seigneuriale woning. Hun zoon Jean de Montagu, geboren rond 1350 of 1363, erft het landgoed in 1391 en groeit: hij bouwt de wachtkamer, graaft de gracht, en verbindt het kasteel met de kerker van La Grange door een ondergrondse. Hij werd benoemd tot hoofdinspecteur van de financiën onder Karel VI, maar werd in 1409 geëxecuteerd door Johannes zonder angst, wat resulteerde in de confiscatie van zijn bezittingen.

In de 16e eeuw kwam het kasteel in handen van de familie van Cochevilet, die het moderniseerde door het verwijderen van de ophaalbrug en doordringende ramen om het een recreatieve residentie te maken. Rachel de Cochefliet, de dochter van de eigenaar, trouwde met Sully, terwijl hun afstammeling Charlotte Elizabeth trouwde met de familie van Rohan-Guémené. Het landgoed veranderde meerdere keren van eigenaar: gekocht door Pierre Mérault in de 17e eeuw, verkocht aan het Ornaison, vervolgens aan de Talaru. Tijdens de revolutie werd de markies de Talaru in 1794 geguillotineerd en het kasteel, dat nationaal was geworden, werd omgevormd tot een boerderij.

In de 20e eeuw werd het herenhuis opgenomen in de inventaris van historische monumenten in 1926, toen gekocht in 1932 door Henry de Jouvencel, die zijn restauratie begon. Sinds 1973 opent de familie van Longevialle, erfgename van Jouvencel, het kasteel voor het publiek. Vandaag de dag, het landgoed behoudt middeleeuwse elementen (duiven, kerker, toren) en Renaissance, terwijl het aanbieden van betaalde bezoeken, vooral tijdens Heritage Days. De site blijft een getuigenis van de architectonische en sociale transformaties over zes eeuwen.

Externe links