Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De oude Bourse de Lille, gebouwd tussen 1652 en 1653 onder leiding van architect Julien Destrée, belichaamt de economische ontwikkeling van de stad in de 17e eeuw, dan onder Spaanse overheersing. Geïnspireerd door de uitwisselingen van Antwerpen en Amsterdam, bestaat dit vierhoeksmonument uit 24 identieke huizen rondom een binnenplaats, ooit privé. Zijn uitbundige architectuur, het mengen van heidense sculpturen en Vlaamse Renaissance ornamenten, viert de handel, met Mercurius aan de top van de campanile. De rechtbank, nu een ontmoetingsplaats voor boeken en schaakspelers, was oorspronkelijk gereserveerd voor handelaren.

Gerangschikt een historisch monument in 1921 en 1923, de Old Stock Exchange verloor haar commerciële rol in 1920 met de inhuldiging van de Nieuwe Beurs. Zijn geschiedenis weerspiegelt de economische veranderingen van Rijsel, met name de industriële gouden eeuw in de 19e eeuw, gekenmerkt door het leggen van een standbeeld van Napoleon I in 1853 (overgedragen in 1976) en het eerbetoon aan lokale uitvinders zoals Philippe de Girard. De restauraties van de 19e en 20e eeuw, gefinancierd door regionale beschermheren, behouden haar briljantheid, terwijl ze hun wapenschilden afstaan.

De binnenplaats, toegankelijk door vier ingangen versierd met cartridges ("Eer op het werk," "Inventive engineering," enz.), herbergt galerijen genoemd naar hun vroegere functies (Courtiers, Agents de change). Het gebouw, een privé-eigendom, blijft een symbool van Lille's vroegere welvaart, concurrerend met Vlaamse steden. Het huidige gebruik, het combineren van toerisme en culturele activiteiten (zoals het jazzfestival Le Printemps de la Vieille Bourse, 1995/2009), zet zijn rol als een plaats van gezelligheid voort.

De architectuur van de Oude Beurs, met haar fruitslingers, overvloedige hoorns en gesneden pilasters, illustreert de invloed van Vlaamse graveurs als Pierre Collot. Julien Destrée, zowel architect als beeldhouwer, geïntegreerde heidense elementen die de handel vieren. Het monument, oorspronkelijk ontworpen om de fontein van de verdwenen Verandering te overtreffen, getuigt ook van de spanningen tussen vrijhandel en protectionisme in de 19e eeuw, opgeroepen in de toespraken van Frédéric Kuhlmann in 1853.

De gevels en daken, geclassificeerd in 1921, evenals de binnenplaats en de portieken, beschermen een uniek architectonisch ensemble. De Oude Beurs, die in 1920 werd verlaten, dankt zijn naam aan de bouw van de moderne Kamer van Koophandel. Haar campanile, haar overdekte galerieën en haar inscripties ("Erkennen Industrie 1853) herinneren aan haar duale erfgoed: een plaats van economische macht en een Vlaams artistiek erfgoed.

Externe links