Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van St. Pancrace van Griesheim-sur-Souffel ontstond in het midden van de 11e eeuw, toen de eerste kerk van het dorp, gewijd aan St. Pancrace, werd gewijd in 1049 door paus Leo IX. Op dat moment viel de parochie onder het Grote Hoofdstuk van Straatsburg, en in de middeleeuwen was het gehecht aan het landelijke hoofdstuk van Betbur. Dit eerste gebouw illustreert de vroege religieuze verankering van de regio, onder invloed van de kerkelijke instellingen in Straatsburg.

In 1535 verloor de parochie zijn autonomie door een bijlage bij Dingsheim te worden. Op 14 mei 1622 werden de kerk en het dorp verwoest door een brand die werd aangestoken door de troepen van Mansfeld tijdens de Dertigjarige Oorlog, een conflict dat veel van Midden-Europa en de Elzas verwoestte. Deze sinistere gebeurtenis markeert een keerpunt in de geschiedenis van het monument, waarvoor verdere wederopbouw nodig is.

Na een korte periode van onafhankelijkheid tussen 1802 en 1808 werd Griesheim-sur-Souffel afhankelijk van Dingsheim tot 1820, toen ze haar autonomie terugkreeg. De bevolkingsgroei vormde vervolgens problemen van de ruimte in de kerk, wat leidde tot de sloop in 1828. Een nieuw gebouw werd gebouwd, maar de oorspronkelijke klokkentoren leek tijdelijk bewaard te zijn gebleven, zoals blijkt uit de aankoop van klokken in 1854, hoewel de huidige klokkentoren dateert uit 1878.

Het interieur werd geleidelijk verrijkt in de 19e eeuw: de glas-in-lood ramen, gemaakt door Ott Frères in 1890, en een fresco die het schip sierde, geschilderd in 1903 door Lux Linz, geïnspireerd door de kroning van de Maagd van Velasquez, versierde het gebouw. Deze artistieke toevoegingen weerspiegelen de esthetische smaak van het tijdperk en het belang dat gehecht wordt aan de verfraaiing van plaatsen van eredienst.

Het kerkmeubilair bevat een opmerkelijk orgel, gebouwd in 1746 door Jean André Silbermann voor de kerk van Guémar, dat vervolgens in 1849 werd verworven. In 1966 gerestaureerd door Alfred Kern, is het een testament van het Elzas muzikale erfgoed. De klokken daarentegen hadden een turbulente geschiedenis: de klokken die in 1854 werden gekocht werden gevorderd tijdens de twee wereldoorlogen, waardoor alleen de Sint-Panciusbel, aangevuld in 1948 met twee nieuwe klokken, Joseph en Marie Immaculate.

Externe links