Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Mont-Dauphin fort, gelegen in de Hautes-Alpes, werd gebouwd in het begin van de achttiende eeuw in een strategische context van het verdedigen van de Franse grenzen. Het maakt deel uit van een versterkingssysteem dat de weg naar Italië moet vergrendelen, naast de forten van Briançon, zoals de forten van de hoofden, de Randouillet en de Salettes. De locatie, op een flat met uitzicht op de linkeroever van de Durance op 1.440 meter boven de zeespiegel, maakt het een sleutelpositie voor het bewaken van de Vallon du Fontenil en het beschermen van de toegang tot de Alpen.

Het oorspronkelijke project, voorgesteld in 1711 door ingenieur Tardif als Redoute geprojecteerd op het plateau, werd onderbroken aan het einde van de Spaanse Successieoorlog (1713) en de dood van Lodewijk XIV. De site werd gelanceerd tussen 1724 en 1734 na het herontwerp van de grenzen, en leidde tot de bouw van een permanent fort, genaamd Fort Dauphin in 1729 ter ere van de geboorte van Louis, een dolfijn van Frankrijk en toekomstige vader van Lodewijk XVI. In 1793 onderging hij kleine veranderingen, waaronder de toevoeging van een poederwinkel tussen 1874 en 1877. In 1858 werd hij ontmanteld door de evolutie van de artillerie.

De kerk van Saint-Louis, geïntegreerd in de versterkte gemeente, werd gebouwd tussen 1697 en 1706 onder invloed van Vauban, die zijn project tijdens een bezoek in 1700 goedgekeurd. In 1706 was ze een magazijn tijdens de revolutie voordat ze in 1803 terugkeerde naar de kerk. Zijn onafgemaakte onderdelen (nef en transept) werden in 1873 ontmanteld om kazematten te bouwen, terwijl de klokkentoren en sacristie in de 19e en 20e eeuw verschillende reparaties onderging. In 1920 werd een historisch monument voor de kerk opgericht, in 2007 voor het hele fort, het bolwerk illustreert de militaire architectuur van de Alpen en de aanpassing aan geopolitieke kwesties.

De site, een eigendom dat gedeeld wordt door de gemeente en de staat, getuigt van de vestingtechnieken van de 18e eeuw, waarbij werken van prachtig roze marmer uit Guilleste worden gecombineerd met defensieve installaties ontworpen om de aanvallen te weerstaan. Zijn opeenvolgende classificatie (1920 voor de kerk, 1935 voor haar land, 1943 voor de sacristie, en 2007 voor het fort) onderstreept zijn erfgoed belang, zowel voor zijn historische rol als voor zijn landschap integratie in de Hautes-Alpes. Vandaag is het een opmerkelijk voorbeeld van het Vaubani-erfgoed in de zuidelijke Alpen, gekenmerkt door voortdurende aanpassingen aan militaire behoeften en politieke onzekerheden.

Externe links