Eerste bouw XVe siècle (≈ 1550)
Bouwperiode van het huis en de gebouwen.
XIXe siècle
Wijzigingen of uitbreidingen
Wijzigingen of uitbreidingen XIXe siècle (≈ 1865)
Periode genoemd voor het architectonische ensemble.
3 octobre 1983
Registratie voor historische monumenten
Registratie voor historische monumenten 3 octobre 1983 (≈ 1983)
Bescherming van het geheel.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Hele reeks plattelandsarchitectuur (zaak E 505): inschrijving bij beschikking van 3 oktober 1983
Kerncijfers
Information non disponible - Geen karakter geciteerd
De brontekst vermeldt geen historische actoren.
Oorsprong en geschiedenis
De set van landelijke architectuur van Pont de Montvert - South Mount Lozère illustreert een typische gesloten-yard operatie, kenmerkend voor de regio Mount Lozère. Uit de 15e en 19e eeuw, het bestaat uit een hoofdhuis, schuren-stables en kleine aangrenzende gebouwen zoals een oven en een varkenshuis. Het huis, georganiseerd op verschillende niveaus, oorspronkelijk gehuisvest een grote gemeenschappelijke kamer met open haard en bed op de begane grond, evenals slaapkamers op de verdiepingen. Een eerste schuur-stabiel, gebouwd op de helling, sluit de binnenplaats naar het oosten, terwijl een tweede, meer bescheiden, is gelegen in het westen.
De binnenplaats omvat ook een gebouw gewijd aan het varken en de oven, verbonden met de westelijke schuur door twee overdekte poorten. Een familiebegraafplaats, omsloten door een bahutmuur die door een raster wordt overdonderd, strekt zich uit naar het westen. De architectuur weerspiegelt een autarchische landbouworganisatie, waar woon-, werk- en opslagruimten nauw werden geïntegreerd. Het ensemble, geregistreerd bij de Historische Monumenten in 1983, getuigt van landelijke praktijken en lokale bouwtechnieken, aangepast aan de beperkingen van berghulp.
De ligging van het geheel, in Fraissinet-de-Lozère (code Insee 48116), in het departement Lozère, bevestigt zijn verankering in een gebied dat wordt gekenmerkt door een eeuwenoude agro-pastorale traditie. De schuren, ontworpen om vee te huisvesten en gewassen op te slaan, evenals het aangrenzende kooigebied, benadrukken het belang van graan- en veeteeltactiviteiten in de lokale economie. De registratie van de site in 1983 heeft tot doel dit internationaal erfgoed te behouden, dat representatief is voor een plattelandsleven dat nu weg is.